Iron Maiden - The X Factor

1995

EMI UK

Oh, it's on! It's ooooon…Εντάξει, ο φίλτατος αδελφός, συνάδελφος, συνέταιρος, ίσως κάποτες κουμπάρος και κολλητός φίλος papadicki έκανε το υπέρτατο λάθος να ανοίξει την μεγαλύτερη από όλες τις κόντρες που αφορούν την μουσική στην Ελλάδα. Μεγαλύτερη και από την κόντρα σκυλάδικο ή ροκ, μεγαλύτερη και από την κόντρα ελληνικό ή ξένο ροκ, μεγαλύτερη και από την κόντρα φλοτς ή τροτς μέταλ, μεγαλύτερη και από την κόντρα των Megadeth με τους Metallica…Η Κόντρα, η μητέρα όλων των κοντρών…IRON MAIDEN VS. METALLICA!

Δεν θα πω ψέμματα, για εμένα δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Και φυσικά μιλάω πάντα συναισθηματικά. Αν και το Load ήταν από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα με το χαρτζιλίκι μου όταν πρωτοβγήκε (πριν από 15 γαμημένα χρόνια) από το γνωστό-άγνωστο δισκοπωλείο και πολύ το είχα καβλώσει αυτό το δισκάκι, δεν θα το είχα καν στα υπ' όψιν αν δεν είχε προηγηθεί το συμβάν που με έριξε στα άδυτα του heavy metal και σας γράφω σήμερα αληθινός καραφλοχετάς για τους δίσκους που σημάδεψαν την ζωή μου…

Έχουμε και λέμε: οικογενειακό ταξίδι στους κουμπαρούς μας στην Λαμία. Εγώ πιτσιρικάς, χοντρούλης και αθώος. Ο κουμπάρος, καθηγητής φυσικής, μεγάλη μορφή, μόλις είχε πάρει καινούριο αμάξι (Audi A4) και μου λέει πάμε μια βόλτα. Με βάζει στην θέση του συνοδηγού (μέγαλη τιμή), μου λέει βάλε ζώνη και βγαίνουμε στην εθνική, όπου σανιδώνει το γκάζι. Ανοίγει το στερεοφωνικό στο τέρμα και η φωνή του Bruce Dickinson ξεχύνεται από ηχεία και ξεπαρθενιάζει τα ροζ αυτάκια μου…"Only the good die young, all the evil seems to live forever…" ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΜΑΓΚΕΣ! Τι να λέμε τώρα, όταν είσαι 12-13 και ζεις τέτοιες εμπειρίες σε σημαδεύουν για πάντα. Μακάρι να βρίσκονται πάντα μερακλήδες θείοι, κουμπάροι, ξάδελφοι, πατεράδες, αδελφοί να ανοίγουν τα μάτια των κακόμοιρων φλώρικων συγγενών τους γιατί αλλιώς χανόμαστε…Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό το τραγούδι και την πρώτη μου επαφή με τους Iron Maiden. Όταν γυρίσαμε σπίτι εγώ ήμουν σαν χαμένος. Του λέω "ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ;" μου λεει "Δεν έχεις ακούσει Iron Maiden;" Του λέω "Όχι…" Και ο τύπος ανοίγει το πορτοφόλι του και μου δίνει τρια ολόκληρα κολαριστά πεντοχίλιαρα. "Τώρα που θα πας Πάτρα να πας να αγοράσεις τους δίσκους τους" Η κίνηση αυτή ήταν ίσως η σημαντικότερη της μουσικής μου ζωής, το καλύτερο χαρτζιλίκι και δώρο που μου έκαναν ποτέ.

Πράγματι την επόμενη μέρα είμαι στο γνωστό-άγνωστο δισκοπωλείο που έχει ρουφήξει τρελά λεφτά από εμάς και είμαι στον άγουρο και πενιχρό τότε τομέα του "metal". Αρχίδια δηλαδή, Maiden, Metallica, Megadeth, τα πολύ βασικά και τίποτα παραπάνω. Αρχίζω και ψάχνω τους Maiden. Album, live, EP, της πουτάνας. Ούτε internet, ούτε smartphones, ούτε τίποτα. ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΡΩΤΟ-ΑΓΟΡΑΣΩ;;; Τελικά με πολύ σκέψη κατέληξα στο "A Real Live One" και "A Real Dead One" που με μια διαβολική σύμπτωση ήταν μια ανασκόπηση της καριέρας των Maiden μέχρι το "Fear of the Dark". Ε, αυτό ήταν…Θυμάμαι ότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην αγοράσει κανένα άλλο CD πριν πάρω όλα τα CD των Maiden που υπήρχαν στο δισκοπωλείο. Μάζευα χαρτζιλίκι, πούλησα το Game Boy και όλα τα παιχνίδια του και τελικά τα κατάφερα. Πήρα την δισκογραφία τους μέχρι τότε, μια επανακυκλοφορία EP, το Best of the Beast και την μεγαλύτερη πατάτα όλων των εποχών "In Profile".

Τον συγκεκριμένο anti-sos δίσκο που θα κάνω "review" εδώ (μην χέσω), τον αγόρασα από ένα δισκοπωλείο που ανάθεμα αν θυμάμαι που είναι. Πιθανότατα σε μια όχι και τόσο κεντρική οδό, το είχε η φίλη της μητέρας του συμμαθητή μου Κ.Α. Και μια μέρα που είμασταν βόλτα στην Πάτρα και έψαχνα CD μου είπε να πάμε εκεί. Η τύπισσα που το είχε δεν είχε γαμημένη ιδέα για το τι πράγμα της μιλούσα και δεν είχε ούτε ένα metal CD. Παρ' όλα αυτά της παρήγγειλα το X-Factor! To CD καθυστέρησε 2-3 βδομάδες να έρθει, καθώς ήταν η πρώτη μεγάλη απεργία των αγροτών και οι εθνικές οδοί ήταν μπλοκαρισμένες με τρακτέρ. Της είχα σκοτίσει τον έρωτα πηγαίνοντας κάθε τόσο να ρωτήσω αν είχε φτάσει το CD. Ήταν η χρονιά κυκλοφορίας του δίσκου και η πρώτη τουρνέ των Maiden με τον "άφωνο γορίλα" Blaze Bayley. Είχα δει την αφίσα για το live τους στην Αθήνα, όταν είχα επισκεφτεί τους παπούδες μου στην Κηφισιά (πως;) και το εξώφυλλο του δίσκου σε τεράστιο format ήταν συγκλονιστικό. Δεν είχα πάει. Πέρασαν μερικά χρόνια, μέχρι να επανασυνδεθούν ως εξάδα πλέον με τον Bruce και τον Adrian και να κάνουμε κοπάνα από το σχολείο τον Οκτώβρη του 1999, να φάμε ένα τούμπανο σάντουιτς στον Μπόμπολα, να πάρουμε το λεωφορείο του γνωστού-άγνωστου δισκάδικου και να φτάσουμε στο Περιστέρι όπου οι World Beyond συνάντησαν για πρώτη φορά τους Iron Maiden! Fuck yeah!

Όπως έχετε ήδη καταλάβει είναι αδύνατο να μην πλατειάσω με τους Maiden. Είναι στενά συνδεδεμένοι με κάθε στιγμή της ενηλικίωσης μου, αλλά και της υπόλοιπης ζωής μου. Στα καθέκαστα τώρα, το δισκάκι αυτό παρ' όλο που πολύς κόσμος το έχει θάψει, για εμένα τα σπάει ανελέητα! Οι φήμες λένε ότι είχε γραφτεί πριν φύγει ο "σειρήνας" από την μπάντα και ήταν πολύ δύσκολο να το τραγουδήσει ο "γορίλας". Όντως, ο τύπος φαλτσάρει απροκάλυπτα σε διάφορα σημεία και καθώς το Antares Autotune ήταν τότε σενάριο επιστημονικής φαντασίας, τα φάλτσα είναι ακόμη εκεί και δεσπόζουν. Παρ' όλά αυτά όμως ο τύπος είναι ειλικρινής, ντόμπρος και τίμιος. Ξέρει ότι δεν είναι Bruce και ούτε μπορεί να γίνει και βάζει ένα γρέντζο που δεν υπήρχε ποτέ στους δίσκους των Maiden.

Οι συνθέσεις θα έλεγα ότι είναι πιο σκοτεινές απ' ότι συνήθως. Το ίδιο και οι στίχοι. Πιο εσωστρεφείς, πιο πολιτικοποιημένοι, λιγότερο φανταστικοί. Ο δίσκος κινείται σε mid ως αργά tempo, εκτός από το ένα και μοναδικό χιτάκι του δίσκου το "Man on the Edge" όπου προσπάθησαν να αντιγράψουν το "Be Quick or Be Dead" και δεν τους βγήκε ακριβώς. Το βίντεοκλιπ του "Man on the Edge" το είχα δει στην πολιτισμένη Αθήνα σε κάποιο κανάλι που έπαιζε βίντεοκλιπ σε ένα ξενοδοχείο που έμενα με τους γονείς μου για τον γάμο του θείου μου. Άσχετο. Συνεχίζω.

Ο δίσκος έχει τουλάχιστον τέσσερα τραγούδια που ασχολούνται με τον πόλεμο, την φρίκη του και τα συναισθήματα και τις σκέψεις αυτών που βρίσκονται στην δίνη του. Αποκορύφωμα φυσικά το "Edge of Darkness" εμπνευσμένο από την τεράστια ταινία "Apocalypse Now!". Θυμάμαι ότι όταν είδα την εμπλουτισμένη έκδοση της τανίας ("Apocalypse Now! Redux") στο πιο άβολο σινεμά της πόλης [το οποίο όταν άνοιξε έκανε πρεμιέρα με το Robin Hood (που θυμάται την σκηνή με το βέλος;) και τώρα είναι super market] ένοιωθα σαν να είχα ξαναδει κάπου την ταινία ή αποσπάσμα τα της. Η περιγραφές του Harris και η ατμόσφαιρα του κομματιού είχαν πέσει διάνα. Μετά την ταινία άκουσα το τραγούδι με άλλο αυτί και "είδα" πράγματα που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν εκεί.

Γενικά ο δίσκος είναι ατμοσφαιρικός και μοιάζει να έχει μια ροή που είναι δύσκολο να διακόψεις. Οι κιθάρες των Murray/Gers είναι πιο απαλές απ' ότι συνήθως με ελάχιστο gain, ενώ το μπάσο του άρχοντα υπερισχύει ίσως ένα τσακ υπερβολικά. Ίσως επειδή μίξαρε ο ίδιος τον δίσκο. O ήχος είναι λίγο λιγότερο Maiden απ' ότι συνήθως αλλά αυτό ίσως είναι καλό. Αντικειμενικά η συνταγή των "Afraid to Shoot Strangers"/"Fear of the Dark" σε αυτό τον δίσκο (αλλά και όλους τους επόμενους μάλλον) υπάρχει σε κάθε κομμάτι με μια μικρή παραλλαγή. Αλλά μας αρέσει. Τον δίσκο τον έχω λιώσει πραγματικά, όπως και το "Killers" με τον πάνκη στα φωνητικά και νομίζω ότι μαζί με το "Somewhere in Time" είναι οι αγαπημένοι μου δίσκοι από Iron Maiden. Γυρνάω συχνά στο "The X Factor" γιατί πιστεύω ότι αδικήθηκε από τον fanboyσμο των Maidenαδων και άξιζε καλύτερης αποδοχής. Ή ίσως εγώ είμαι φοβερά επιεικής σε ότι έχει πάνω το λογότυπο που σημάδεψε τα θρανία μου, τις μπλούζες, τα μπουφάν μου και την καρδιά μου.

Είναι προφανές ότι έγραψα για τους Maiden με αφορμή αυτό το album. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να γράψω για κάποιο άλλο. Έχουν γραφτεί τα πάντα από τους πάντες. Αυτό το δισκάκι το νοιώθω πάντα λίγο πιο προσωπικό, σαν ο Harris να μου κλείνει το μάτι και να μου λέει "εσύ ξέρεις". Μετά από ακόμη μια ακρόαση βλέπω ότι θυμάμαι κάθε refrain και κάθε κουπλέ, κάθε solo και εισαγωγή. Και βλέπω ότι η σκοτεινή αυτή πινελιά του Harris δεν μαύρισε την ιστορία της αγαπημένης μου μπάντας. Κάθε άλλο, ανέδειξε το σύνολο του έργου της μέχρι τότε και στέκει ακόμη και σήμερα σαν ένας δίσκος προβληματισμού που χρειάζεται ακρόαση, όχι όπως ο τυπικός Maiden δίσκος, αλλά σαν ένα βιβλίο ή μια ταινία. Νομίζω ότι οι αντιπολεμικές συνθέσεις είναι πολύ πιο δυνατές και ειλικρινείς από το "One" των Metallica, χωρίς και κανένα και καλά βιντεοκλιπ από πίσω τους. Έτσι για να ρίξω την μπηχτή μου και εγώ και να συνεχίσω την αιώνια κόντρα…

Ίσως κάποια στιγμή ξαναγράψω για Maiden. Ίσως όχι. Σίγουρα όμως θα τους ακούω για πολύ καιρό ακόμη και αυτό το δισκάκι θα ξεχωρίζει πάντα.

Metallica - Ride The Lightning

Metallica –Ride The Lightning

1984- σε σι-ντι έκδοση της Vertigo

Κακά τα ψέματα, στην εποχή μου όταν έλεγες «χέβυ μέταλ»  εννοούσες Metallica ή Iron Maiden,άντε στην καλύτερη περίπτωση και 3-4 ακόμα, παρόμοιου βεληνεκούς ονόματα.Ακόμα και τώρα να πεις σε έναν ανίδεο ότι ακούς χέβυ μέταλ τότε ο άλλος θα σου απαντήσει όλο ζήλο και με το γνωστό ηλίθιo εξυπνακίστικο στόμφο «Metallica και τέτοια ε?».

Αυτό το γαμημένο το «Nothing else matters» έκανε μεγάλη ζημιά από όποια οπτική και να το δείς…

έχουμε φτάσει στο σημείο που οι Metallica παίζονται στα κλαμπ και ο κοσμάκης τραγουδάει τους στίχους απ’ έξω.Για αυτό και  η μπάντα έχει χεστεί στο τάλαρο και δεν ξέρει τι να το κάνει πλέον το λεφτό ,για αυτό και δεν κάθεται να βγάλει μουσική της προκοπής πλέον.Γιατί?Για την δόξα? Εχέστηκαν, έχουν και από δαύτη ακόμα περισσότερη. έχουν κάνει ένα κάρο μαλακίες στην καριέρα τους και παρόλα αυτά πουλάνε σαν ζεστά ψωμιά τα δισκάκια τους .Ακόμα και με αυτές τις τελευταίες παπάρες που πήγαν να το παίξουν σκληροί ,άγριοι και ασάλιωτοι τώρα στα γεράματα.Με προφανώς γελοίο αποτέλεσμα αλλά δυστυχώς για εμάς μπόλικο λεφτό και άρα στα μάτια τους «επιτυχημένη» στροφή στην καριέρα τους.

Κουράδες ανοιχτόχρωμες.

Οι σκληροπυρηνικοί ήσαν σοφοί τότε που τους παράτησαν με το που πέθανε ο Cliff Burton.Για αυτούς πέθανε μαζί και η μπάντα.Τυπική συμπεριφορά βαμμένων .έλα μου όμως που στην περίπτωση των Metallica είχαν εν μέρει τα δίκια τους.

Παρόλη την στροφή στον ήχο τους ,τον ατελείωτο αυνανισμό του του Ούλριχ  που είναι και η αρχή του κακού σε πολλά πράγματα αλλά και τον υπέρμετρα εμπορικό προσανατολισμό της μπάντας εμένα μου άρεσαν και τα «Load/Reload» αρκετά.Δεν μιλάω για το «Black Album» γιατί πολύ απλά είναι δισκάρα απίθανη που απλώς αναγνωρίστηκε από τους ραδιοπαραγωγούς που δεν είχαν ποτέ σχέση με την εν λόγω μουσική και από τότε μας έχουν σκοτίσει τις μπάλες, με τις δύο «μπαλάντες» του δίσκου.

Η πρώτη μου επαφή με την μπάντα ήταν με το «Ride The Lightning».

Ανάμεσα στους Maiden και τους Metallica άκουσα για πρώτη φορά τους δεύτερους και δεν θα μπορούσα να ακούσω κάτι άλλο παράλληλα αν δεν ξεκοκάλιζα πρώτα κάθε δίσκο των Metallica μέχρι το μεδούλι του.Μιλάμε για την εποχή που άκουγες τον δίσκο ένα εκατομμύριο φορές ,ήξερες στίχους απ’ έξω ,το βιβλιαράκι του σι-ντί είχε φθαρεί από τα ιδρωμένα δάχτυλα σου και εσύ ήξερες τι γίνεται στο κάθε επόμενο δευτερόλεπτο στο κομμάτι που άκουγες.Για αυτό και αυτή η ευλαβική ακρόαση ,ιεροτελεστικού τύπου μας χάραξε στην μνήμη μας όλα εκείνα τα εφηβικά ακούσματα ,τα οποία θα τα κουβαλάμε ευχάριστα για πάντα.

Διψάγαμε για μουσική,για πληροφορία και ρουφάγαμε σαν σφουγγάρια ότι μπορούσε να πιάσουν οι αισθήσεις μας.Μπορεί να έχω να ακούσω Metallica πάνω από 2 χρόνια αλλά μόλις ανασύρω εκείνο το χιλιοπαιγμένο σι ντι θα σου τραγουδήσω φωναχτά απ’ έξω όλα τα τραγούδια και θα το έχω για καμιά βδομάδα κολλημένο στο στερεοφωνικό μου.

Δεν είναι τυχαίο που οι καλύτερη δίσκοι της ζωής σου(αν υπάρχει τέτοιο list) είναι αυτοί που άκουγες στα 12 σου και στα 15 σου.Σαν να χαράζονται στην μνήμη σου μια για πάντα.Ότι και να είναι αυτό, με ότι και αν μεγάλωσες θα το κουβαλάς για πάντα.Και οι Metallica είναι μία από αυτές τις μπάντες που έκαναν το εφηβικό μυαλό μου τότε πουρέ και σερνόμουν σιγομουρμουρίζοντας τα τραγούδια τους με το χαμόγελο του μαστουρωμένου, κολλημένο στη μάπα μου.

Από το πιο άγρια ακούσματα στην μέχρι τότε ακροαστική μου καριέρα(?!) ,για μένα ήταν κάτι το τελείως «έξτρα ορντινέρ».Μου έλεγαν ότι έπαιζαν θράς  ,από τα πιο άγρια χέβυ μέταλ που υπήρχαν. ήμασταν μικροί και βλαμμένοι αλλά παρόλα αυτά οι Metallica ήταν οι πιο χεβυ μεταλλάδες που είχα ακούσει μέχρι τότε και αυτό μου άρεσε.μου άρεσε πολύ.Ποιο τραγούδι να πρωτοδιαλέξεις όταν όλα είναι υπέροχα σε ένα δίσκο που αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια μουσικό μνημείο.

Τους αγαπάω τους Metallica μέχρι τα mid 90’s αλλά με το «Ride The Lightning» ήμουνα και πολύ ερωτευμένος!Όποτε γυρίζω πίσω να ακούσω τα σκονισμένα τους δισκάκια ,με το «Ride The Lightning» θα νιώσω εκείνη την ερωτική ζεστασιά και οικειότητα  περισσότερο από κάθε άλλο δίσκο τους.

Θυμάμαι τον Σωτ. Υπέρμαχο και uber φαν της μπάντας να μου δίνει το σι ντι κλείνοντας μου το μάτι και κάνοντας μου νόημα πονηρά, ούτε κάνναβη να μου έδινε δεν θα είχε τόσο χαρά. Σαν να έδινε την γνώση σε ακόμα ένα ανυποψίαστο που ακόμα δεν ήξερε τι τον περίμενε.Θυμάμαι την αιώνια διαμάχη ακόμα και από σοβαρους(?) ενήλικες(?) για το ποια μπάντα ήταν καλύτερη.Maiden ή Metallica?Το αιώνιο ερώτημα ανάμεσα στα αμούστακα  ‘90s κωλόπαιδα.Θυμάμαι να κάθομαι στο κρεβάτι μου και να ακούω στο γαμημένο Amstrad στέρεο μου ,που για να γυρίσει και να παίξει το σι ντι έπρεπε να του δώσεις εσύ spin, να κλείσεις γρήγορα το καπάκι και να πατήσεις play μπας και το καταφέρει  και το παίξει.Θυμάμαι το «Fade to Black» να εκτελεί χρέη μπαλάντας στα ωραία εκείνα αξέχαστα εφηβικά πάρτυ.Θυμάμαι των Σωτ. Να παίζει το «Am I Evil» στην κιθάρα.Θυμάμαι να γράφουμε υποτίθεται τους στίχους του  «Unforgiven» σε ένα κομμάτι χαρτί στον Λαδ. Ένα μεσημέρι στο γήπεδο μπάσκετ με το Σωτ. Γράφοντας του ότι βλακείες μας έρχονταν στο μυαλό.Θυμάμαι το σι ντί να το παίρνω από εκείνο το μαγαζί στην καρόλου, που ακόμα και σήμερα έχει σχετικά ψαγμένες κυκλοφορίες , που ακόμα υπάρχει και αναρωτιέμαι πως ζει αυτός ο άνθρωπος.Θυμάμαι να αγοράζω πρώτα το «Master Of Puppets» και μετά το «Ride The Lightning» με τα γαμημένα τα σι ντι των Metallica να κοστίζουν 6.500 δρχ μόνο και μόνο επειδή πουλούσαν όπως και να έχει και οι μαγαζάτορες το ήξεραν αυτό.

Πολύ απλά δεν υφίσταται εφηβεία χωρίς Metallica.

Δεν δίνω κανένα Link.

Τους Metallica τους ξέρει η γιαγιά μου.Οι πέτρες.Ακόμα και όλοι εκείνοι οι τενεκέδες, οι ξεγάνωτοι που πάνε και χαλάνε τα 50ευρά τους(που έχουν βγάλει με πολύ κόπο στην διάρκεια της εβδομάδας) ρίχνοντας λουλούδια στις πίστες σε κάθε «μπότα» που κουνάει το κώλο της ωραία.Αν δεν ξέρεις τους Metallica μπορείς να αυτοκτονήσεις τώρα!

Manowar -Hail To England

Manowar –Hail To England

1983 – Roadrunner(αρχική έκδοση)

Universal- CD  re-issue του 1997

Πολλά μπορείς να προσάψεις σε αυτή τη μπάντα.

Μισογύνηδες. εθνικόφρονες (για να μην πούμε ψιλό φασίστες),αλαζόνες, εγωκεντρικοί σκατοαμερικάνοι που ακόμα και σήμερα νομίζουν ότι είναι η καλύτερη μπάντα που πέρασε ποτέ από τούτο εδώ το πλανήτη ,ακόμα και αν έχει να βγάλει καλό δίσκο από το 1988 ,τότε που με ένα χιλιάρικο(δραχμούλες) έπαιρνες  10 σουβλάκια καλαμάκια ,μία εξάδα μπύρες  και άραζες στο καναπέ ζαλισμένος, να ακούσεις το σχεδόν αριστούργημα με το μετριόφρων τίτλο «Kings Of Metal».

Είναι από αυτές τις μπάντες που διχάζουν ακόμα και τους μεταλάδες μεταξύ τους.

υπάρχουν εκείνοι που γελάνε μαζί τους και τους θεωρούν παρωχημένους καραγκιόζηδες(εν μέρει έχουν ένα δίκιο) και υπάρχουν και οι «βαμμένοι» που προσκυνάνε σε κάθε τους κίνηση που κάνουν, καλή ή κακή.

Σε όποιο στρατόπεδο και να είσαι, είτε στους μεν ,είτε στους δε , αν έχεις υπάρξει έστω και για ένα 6μηνο της ζωής σου μεταλάς, τότε σίγουρα υπήρξαν στιγμές που είχες τιγκάρει το στέρεο και άκουγες το  «kill with power» και φώναζες μαζί με τον Adams  «die» -«die».Ασχέτως τώρα αν εσύ κατέληξες  να ακούς τις μοντέρνες μπανάλ  φλωριές και γελάς με τις κουρασμένες, τραγελαφικές πλέον φιγούρες που απαρτίζουν τους  Manowar, την δεκαετία των ‘80s αυτοί οι τωρινοί σκατόγεροι, γάμηγαν ανυποψίαστα τρυφερά κωλαράκια και εσύ συμφωνούσες  τότε φωνάζοντας ξανά  «die» -«die» σιάχνοντας την αλα steve harris κόμη σου.

Την πρώτη επαφή ,την θυμάμαι σαν τώρα.

Ανοιξιάτικο μεσημεράκι στο σχολείο,ο Elias έχει επιστρέψει στο Κώστ. το «Hail To England» και εγώ χωρίς να ξέρω περί τίνος πρόκειται το βουτάω από τα χέρια του και με το ζόρι τον καταφέρνω να μου το δανείσει και μένα για κάνα τριάρι μέρες να ακούσω ,το περιβόητο αυτό σι ντί, με το εξωπραγματικό για τα μάτια μου τότε, εξώφυλλο.

Το σι ντι ήταν του μεγάλου αδελφού με την τεράστια , για εκείνα τα χρόνια δισκοθήκη, που φάνταζε τόσο μακρινή για εμάς.Και προφανώς δεν γούσταρε να δανείζει το αδερφάκι του τα σι ντι του στα μανιάουρα φίλους του. Απόλυτα κατανοητό και σεβαστό. Γιατί πολύ απλά για να καταφέρεις να φτιάξεις τότε παρόμοια δισκοθήκη ,έπρεπε να σφίξει ο κώλος σου όσο δεν πάει.

Το σι ντι το έβαλα να παίξει κατευθείαν κάνοντας ταυτόχρονα άλλα πράγματα, μέχρι που απορροφημένος και ολίγον τι ζαλισμένος απόρησα για το τι ακριβώς άκουσα μόλις τώρα, όταν αυτό τελείωσε.Είχα μείνει αποσβολωμένος. Σαν να ξυπνήσεις μια μέρα και να δεις το πέος σου να έχει μεγαλώσει άλλους 5 πόντους. Θα μείνεις μαλάκας  ε?Αλλά πολύ εύκολα θα το αποδεχτείς σιωπηλά και με το χαμόγελο στο στόμα κοιτώντας το απορημένος θα ξυπνήσεις άλλος άνθρωπος.

Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ.Εκείνη την γαμημένα όμορφη ευφορία που νιώθεις μόνο στην εφηβεία ,κάτι σαν φυσικό τριπάρισμα με ουσίες που εκκρίνει ο εγκέφαλος αβέρτα.

Το σι ντι το άργησα λίγο να το επιστρέψω με το Κώστ. να γκρινιάζει δικαιολογημένα αλλά πολύ  γρήγορα πήγα και το αγόρασα κι εγώ για  να το έχω δικό μου.Απο το όμορφο Encore(έξτρα τρίβια για τα πατρινόπουλα) που «έφυγε» ακλαφούνητο πολύ νωρίς .Τιμή δεν θυμάμαι αλλά έχω την υποψία ότι αυτές οι επανεκδόσεις των Manowar ήταν υποτίθεται σε nice price.Ξέρεις εκείνο το γαμημένα ενοχλητικό κίτρινο αυτοκόλλητο με το λευκό θαυμαστικό που έκρυβε το μισό εξώφυλλο. Κοροϊδία μέσα στην μάπα μας.Με 3.900 δρχ το σι ντι.Και εμείς εδώ το λέγαμε nice price.(πούτσες πραις).

Το έλιωσα, το άκουγα όλη την ώρα σε ένα ατελείωτο συνεχόμενο repeat.Από εκεί συνέχισα και στα υπόλοιπα δισκάκια τους.Με τα οποία επισφράγισα και την μεγάλη μου αγάπη προς την μπάντα.

Ευτυχώς για μένα ,ποτέ δεν έδινα μεγάλη σημασία στους στίχους των Manowar ,έβλεπα από μικρός κιόλας που ήμουν ότι λίγο να προσπαθήσεις να εμβαθύνεις τότε αυτό σήμαινε ότι  Manowar =τζιζ. Όλες αυτές οι επικές φανφάρες  από το ένα αυτί έμπαιναν και από το άλλο έβγαιναν.Με την θεματολογία ,τα εξώφυλλα και τις φωτογραφήσεις να αποτελούν εφιάλτη για τον γονιό που νόμιζε ήδη ότι το παιδί του ανήκει σε κάποια σατανική σέκτα ή κάποια ομάδα τέλοσπάντων που μαζεύεται το βράδυ ανάβει κεριά και μιλάει με τον satan αυτοπροσώπως,  το φύλαγα από τους γονείς μου για να μην δουν τις γελοιότητες των Manowar και νομίζουν ότι πήρα την κάτω βόλτα.!!!.

Έτσι έμαθα να εκτιμώ το ταλέντο των Manowar στην σύνθεση και να αφήνω στην άκρη όλα τα υπόλοιπα.Και αυτή μου η παραχώρηση με έκανε να αγαπήσω τους Manowar των ‘80s ακαριαία ,παθητικά και όπως φαίνεται παντοτινά.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1984 ,και μετά από λίγο πάλι την ίδια χρονιά το «Sign Of the Hammer».Βάλτα κάτω ,σκέψου και προβληματίσου.

2 δίσκοι που έχουν σημαδέψει το μουσικό γίγνεσθαι  μέσα στον ίδιο χρόνο.Άντε τώρα να μου πεις για όλους τους σημερινούς φλώρους που βγάζουν αναγκαστικά κάθε χρόνο άλμπουμ μπας και βγάλουν κάνα χρήμα παραπάνω και όλα είναι για κλωτσές.Αχ.. γαμημένα 70’s & ‘80s που ‘στε… που οι μπάντες έβγαζαν τις δισκάρες σαν ζεστά ψωμιά.

Θυμάμαι πάρα πολλά μικρά και ασήμαντα πράγματα που σχετίζονται με την αφεντιά των Manowar.πρώτα από όλα το στριμωξίδι κοντά στο κάγκελο το 1999 ,με τον κόσμο τότε να μην αστειεύεται και το Παν.  να μην σταματάει να μιλάει όντας τόσο στριμωγμένος που το στόμα του ακούμπαγε στο αυτί ενός άσχετου,που μας κοίταγε με μισό μάτι.χαχαχαχα…θυμάμαι το κοσμάκη να φεύγει βρίζοντας την μπάντα κι εγώ να παραπαίω από την ταλαιπωρία σε μία τόσο όμορφη φυσική μαστούρα που δεν με ένοιαζαν και πολλά πράγματα.θυμάμαι εκείνο το τυπάκο να μιλάει και να ακούγεται σαν σκούξιμο γατιού και να φωνάζει με την προβληματική φωνή του ,και να ακούγεται σαν macho μηχανόβιος από το Καναδά που φωνάζει «Manowar- manowar».χαχα

Θυμάμαι που βάζαμε στα πάρτυ την ώρα των μπλουζ το «Mountains» χορεύοντας με τα ουρλιαχτά του Adams.θυμάμαι να ξυπνάω στο σπίτι του Σωτ. και να ακούμε στην διαπασών εκείνη την κομματάρα «Holy War».θυμάμαι τον Λαδ. να μου χαρίζει το βινύλιο του αδερφού του «Into glory ride» γιατί ήξερε την αρρώστια που είχα με τους Manowar.Θυμάμαι να μου φέρνει ο ταχυδρόμος το συλλεκτικό Defender το 12’’και να χέζομαι από την χαρά μου.Θυμάμαι να ψάχνω την ελληνική σημαία(τρομάρα μου) στο «Kings Of Metal».Θυμάμαι εκείνο το τυπάκο στο σχολείο, φιλαράκο του Κωστ. να τους προφέρει Μανογιαρ και εμείς να γελάμε πίσω από την πλάτη του.

Θυμάμαι να παίζουμε(?) το «Hail And Kill» με τους World Beyond στο γαμημένο πλυσταριό της γιαγιάς του Elias και τον Κωστ. να το χάνει συνεχώς.Θυμάμαι τον Κολώνια(respect)να μου λέει για την αξία του «Sign of the hammer» για την ανθρωπότητα(!!!).θυμάμαι την μάνα μου να λέει ότι παίρνω συνεχώς σι ντι και χαλάω το χαρτζιλίκι μου σε αυτούς τους κάφρους ,έχοντας μόλις πάρει το «Sign of the hammer».θυμάμαι το hoodie της κακιάς ώρας από το «αλαλούμ και ήχος»(της Αράτου) με το τεράστιο σπαθί στο πίσω μέρος να φαντάζει σαν στολή εξωγήινου ,σε χρόνια και σχολεία που το μπλουζάκι τέτοιου είδους σε έκανε να μοιάζεις με εχθρικό alien.Καλύτερα να ντυνόσουν γιγάντιο καρότο  παρά να φόραγες μπλούζα μπάντας ,κακοφτιαγμένη κιόλας .θυμάμαι την πρόσφατη Σαλονικιά εμφάνιση της μπάντας για την οποία μας έμειναν τα εισιτήρια να τα βάλουμε στο κώλο μας αφού επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν μας άφησαν να ανηφορίσουμε.

Θυμάμαι ρε γαμώτο πολλά.Συνηδηπόροι εν αγνοία τους οι Manowar στην εφηβεία μου.

Μπορεί τώρα να είναι για κλάματα και προφανώς δεν υπάρχει επιστροφή την σήμερον ημέρα.Δεν πειράζει όμως.

Έδωσαν τόσο ισχυρά δείγματα μουσικής πριν 25 χρόνια, εξαγοράζοντας έτσι άφεση αμαρτιών και βλακείας για την σημερινή εποχή που φαίνεται να τους κοιτάει με πάσα απαξίωση .Αν συνειδητοποιήσουν που βρίσκονται και μετριάσουν λίγο την παπάρα που τους διακατέχει ίσως καταφέρουν και το σώσουν το παιχνίδι λίγο πριν αποσυρθούν στα αποδυτήρια μια και καλή.

Είναι πολύ απλά αδύνατο να μην έχεις ακούσει κάτι από Manowar.

Αν επιμένεις όμως πάτα αυτό και θα δεις τη σήμαινε βιντεοκλίπ στα ‘80s και δη των Manowar.Σπέρνει.

Μάθε περισσότερα εδώ

Αγόρασε το σε LP στο ανιψάκι σου από εδώ.

Και γράψε σημείωμα επάνω στο περιτύλιγμα «Να ανοιχτεί, με την έλευση της κάβλας  που δεν λέει να ηρεμήσει με τίποτα και να παιχτεί γρήγορα στο κοντινότερο στέρεο,στην διαπασών μέχρι να εκραγούν τα ηχεία.Με αγάπη ο θείος Σου.»

Nevermore - The Politics of Ecstasy

Century Media 1996

Ο δίσκος αυτός ήταν νομίζω ο πρώτος δίσκος των Nevermore που αγόρασα. Πρέπει να ήταν λίγο μετά την κυκλοφορία του "Dreaming Neon Black", που στην Ελλάδα το hype γύρω από τους Nevermore είχε αρχίσει να παίρνει τεράστιες διαστάσεις και ως πιστός οπαδός του Metal Hammer είχα μπει και εγώ στον χορό. Δεν το μετάνοιωσα.

Ήταν η εποχή που κατέβαινα κάθε Σάββατο για βόλτα στο μοναδικό δισκάδικο με "αξιοπρεπή" metal συλλογή της πόλης. Τότε που οι νέες κυκλοφορίες έκαναν 5900 δραχμές και οι προσφορές 3900...ή κάπου εκεί κοντά! Επίσης τα Σάββατα είχε ο αδελφός μου μαθήματα Αγγλικών με την Π. στο μικρό δωμάτιο δίπλα στο οδοντιατρείο του (πρώην τώρα, νυν τότε) άντρα της. Και ο αδελφός μου έκανε μάθημα μαζί με την Μ., αρκετά σημαντικός λόγος για να είμαι κάθε Σάββατο εκεί για "να τον πάω σπίτι"...Κάποια στιγμή σε ένα από αυτά τα Σάββατα και ένω άκρη δεν έβγαινε έπαιξε και η άβολη στιγμή που πήρα τα πράγματα στα χέρια μου με την ανεκτίμητη βοήθεια του αδελφού μου και της Π. και τελικά έλαβα την κλισέ απάντηση που όλοι ξέρουμε περί φίλων, κλπ.

Παρ' όλα αυτά θυμάμαι να έχω φτάσει νωρίς και να περιμένω να τελειώσουν το μάθημα. Το οδοντιατρείο είχε ένα κλασσικό mini στερεοφωνικό (Sony?) με cd player, καθώς ο Θ. και η Π. ήταν τίγκα μουσικόφιλοι και είχαν μια απίστευτη δισκοθήκη, και αφού πάλεψα 5-10 λεπτά με το κώλο-σελοφάν (ΓΙΑΤΙ ΒΑΖΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ CD?!!?) έβαλα τον δίσκο και πάτησα play...Αυτό ήταν! Το μυαλό σούπα, τα αυτιά στο πάτωμα, το βλέμμα χαμένο...the seven tongues of God are in my mind...αίντε!

Ο δίσκος είναι ίσως ο πιο πολύπλοκος και esoteric και προφανώς ο πιο πολιτικοποιημένος τους. Πριν το hype ξεφύγει και βρουν την μαγική συνταγή που κρατούσε την λεπτή ισορροπία μεταξύ τεχνικού, καλοπαιγμένου και intelligent πλην όμως εύπεπτου metal, οι Nevermore παρουσιάζουν έναν δίσκο βαρύ, δύστροπο, δυναμικό γεμάτο αντικρουόμενα συναισθήματα. Οι ερμηνείες του Dane είναι νομίζω από τις πιο ειλικρινείς και μετρημένες, χωρίς τις υπερβολές και τα κλισέ που χρησιμοποίησε αργότερα. Ο Loomis σε έμπνευση με riff που σκοτώνουν, στριφνά και στριγκά, ενώ οι Williams/Sheppard δίνουν ρέστα στο background. Σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι των σκοτεινών riff και της γενικότερης ψυχεδελικής αίσθησης του album οφείλεται και στον Pat O'Brien που έφυγε μάλλον έγκαιρα από την μπάντα και συνέχισε με τους Cannibal Corpse, αμολώντας πολλά αρρωστημένα riff (βλ. Gallery of Suicide, άλλη κασσέτα αυτή!)

Αν υπήρχε ένας τρόπος να περιγράψω αυτό τον δίσκο με μία λέξη θα ήταν ίσως δίνη. Είναι μια δίνη συναισθημάτων και εικόνων. Τα κομμάτια δημιουργούν ένα κλειστοφοβικό κλίμα, μια βαριά ατμόσφαιρα που περιγραφέται γλαφυρά από τους μαύρους στίχους του Dane. Στο ομώνυμο κομμάτι φτύνει ωμούς στίχους που σήμερα μοιάζουν πιο επίκαιροι από ποτέ και γράφει "freedom is never free".

Το hitακι του δίσκου το είχαν αποδόσει εξαιρετικά οι Satya Graha στο ένα και μοναδικό τους live στο Θέατρο της Εστίας του Π.Π., με τον γνωστό-άγνωστο-πολυκαλλιτέχνη-πολυεργαλείο της πόλης στα φωνητικά. Μερικά κομμάτια μετά στην προσπάθεια μου να βγάλω φωτογραφία πάνω από το stage έβγαλα την πρίζα του ενισχυτή μπάσου και ένοιωσα ένα από τα χειρότερα συναισθήματα όλων των εποχών με 100-200 φίλους και γνωστούς από κάτω να γελάνε και την μπάντα να με κοιτάει απορημένη...Από τότε τα κάταλαβα ότι δεν έχω δουλειά πάνω στο stage μιας συναυλίας και γι' αυτό συνήθως βρίσκομαι πίσω από μια κονσόλα.

Το ψυχεδελικό, τίγκα photoshop, τίγκα 90s artwork του δίσκου, παρ' όλο που μοιάζει χαοτικό, πρόχειρο και ίσως παιδικό, ταιριάζει απόλυτα με το συνοθύλευμα εικόνων και συναισθημάτων που απελευθερώνει η ακρόαση του δίσκου. Επίσης είναι μάλλον το πιο πολύχρωμο artwork δίσκου των Nevermore αφού μετέπειτα κόλλησαν με διάφορες αποχρώσεις του μπλε ή του καφέ.

Ίσως το "Politics of Ecstasy" να είναι ακόμη πιο ολοκληρωμένη και σφιχτή κυκλοφορία από το επόμενο concept album "Dreaming Neon Black". Δείχνει μια μπάντα ώριμη και δεμένη, που ξέρει τι θέλει να πει και τι θέλει να παίξει σε αντίθεση με τις μετέπειτα προσπαθειές τους που φλέρταραν έντονα με την εμπορικότητα. Είναι album, με αρχή, μέση και τέλος, με βάθος και ουσία. Όλα όσα θα έπρεπε να είναι οι Nevermore. Ίσως καλύτερα που βάραει διάλυση το μαγαζί τώρα. Ίσως και να άργησε...

Άκου το εισαγωγικό κομμάτι εδώ.

Μάθε περισσότερα εδώ.
Αγόρασε το εδώ και προετοιμάσου να χάσεις επαφή για 62'.

Judas Priest - Painkiller

Columbia/CBS 1990

Ρίχνοντας μια ματιά σήμερα στην δισκοθήκη μου, προσπαθώντας να διαλέξω ακόμη έναν δίσκο ο οποίος έχει καθορίσει τον μουσικό μου χαρακτήρα βρέθηκα σε δύσκολη θέση. Είναι πραγματικά πολύ περίπλοκη διαδικασία και πολλές φορές οι αναμνήσεις είναι τόσο καταγαιστικές όσο...η εισαγωγή του ομωνύμου κομματιού του δίσκου με τίτλο "Painkiller" των Judas Priest.

Αν θέλει κανείς να συνοψίσει όλα όσα σημαίνουν heavy metal τότε ίσως είναι ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς δίσκους του είδους. Κοφτερές, γρήγορες κιθάρες, στιβαρό rhythm section (τόσο που ο μπασίστας Ian Hill είναι από τους πιο ακίνητους και μονολιθικούς μπασίστες on stage) με έναν drummer που προσπαθεί να αποδείξει στους πάντες ότι οι Priest δεν τον επέλεξαν τυχαία και τον μοναδικό Rob Halford σε ανεπανάληπτες ερμηνείες. Άσχετα αν 21 χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου οι Priest επέλεξαν να εμφανιστούν στο American Idol, επιβεβαιώνοντας τελικά ότι τα πάντα σ' αυτή την ζωή έχουν μια γαμημένη τιμή, το "Painkiller" είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους του είδους που κάνει πραγματικότητα τον όρο heavy metal.

Το άλμπουμ έπεσε στα χέρια μου πρώτη φορά στο σχολείο σε μορφή...κασέτας! Γενικά πολλοί από τους δίσκους που αγάπησα και με έκαναν αυτό που είμαι ήταν στην κατοχή μου μόνο υπο μορφή κασέτας και γι' αυτό τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για αυτό το μέσο αποθήκευσης μουσικής. Νομίζω πως όταν άκουσα το ομώνυμο κομμάτι μου πήρε αρκετή ώρα να μαζέψω τα μυαλά μου από τον τοίχο. Ως επίδοξος (και τελικά αποτυχημένος) 15χρονος drummer το παίξιμο του Travis φαινόταν εξωπραγματικό, μαγικό, ανεπανάληπτο. Πέρασα αρκετές ώρες βασανίζοντας το διπεταλό μου προσπαθώντας να παίξω αυτή την εισαγωγή και πιστεύω ότι κάποια στιγμή τα κατάφερα, εκτός ίσως από τα τελευταία δευτερολεπτά της πριν σκίσουν τα πάντα οι κιθάρες των Tipton/Downing. Επίσης το κομμάτι αυτό έχει ένα από τα ταιριαστά βίντεοκλιπ που είδα πρώτη φορά στην επική εκπομπή Jammin' στην ΕΤ3 με τον Παναγιωτόπουλο και τον Βακάρο. Νομίζω ήταν αφιέρωμα στους Priest, εν όψει μιας επικείμενης συναυλίας τους ή κάτι τέτοιο και αν θυμάμαι καλά είχε σκάσει και ο Halford για συνέντευξη! Τέλος πάντων, το βίντεο είναι τίγκα στο δερμάτινο, σφαίρες, αλυσίδες και καυτό γαμημένο ατσάλι! Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Halford είναι ο πιο macho ομοφυλόφιλος και τον γουστάρουμε γι' αυτό! Να σημειώσω τέλος ότι το εξώφυλλο του δίσκου έκανα αρκετά χρόνια να το δω και όταν το είδα κατάλαβα ότι οι τύποι ξέρανε τι είχαν στα χέρια τους και κότσαραν ένα τίγκα cheasy heavy 80s εξώφυλλο προλαβαίνοντας το τέλος μιας εποχής και σηματοδοτώντας την αρχή μιας καινούριας.

Ο δίσκος αυτός είναι καταγιστικός με όλη την σημασία της λέξης. Τα κομμάτια είναι πραγματικά ένα και ένα και τα περισσότερα είναι τρομαχτικά κολλητικά και είσαι έτοιμος να τα τραγουδήσεις ανα πάσα στιγμή. Όταν τους είδα live στο Rockwave του 2000 (δυστυχώς ή ευτυχώς με τον εξαιρετικό πιτσιρικά "Ripper" Owens στην φωνή) δεν έπαιξαν τίποτα πέρα από το ομώνυμο και το Touch of Evil και η αλήθεια είναι ότι έχω μεγάλο άχτι να τραγουδήσω όλα τα refrain του δίσκου μαζί με άλλους 20.000 λαλημένους μεταλλάδες! Έστω...

Και μιας και ανέφερα το Touch of Evil, θυμήθηκα να το ακούω άπειρες φορές να κοπανάω την κεφάλα μου και ακόμη και σήμερα η εισαγωγή του φέρνει ανατριχίλα. Με τον Δ.Τ. ακόμη συγχρονιζόμαστε παίζοντας την εισαγωγή του κομματιού μέχρι το ηλεκτρονικό beat που έρχεται από το πουθενά και απογειώνει το κομμάτι σε άλλα επίπεδα. Και μην ακούσω μαλακίες για την κορώνα στην μέση του κομματιού. Ο Halford είναι φωνάρα και προφανώς το τραγούδησε, χωρίς κουρδίσματα, χωρίς πείραγμα της ταχύτητας της κασέτας και δεν ξέρω 'γω τι. Αυτά τα λένε οι κομπλεξάρες που δεν έχουν φωνή. Οι υπόλοιποι απλά αντριχιάζουμε και κοπανιόμαστε...

Δεν ξέρω πραγματικά τι άλλο να πω για αυτό τον δίσκο. Έχω μεθοδεύσει την ακροασή του σε διάφορα πάρτυ στο σχολείο, έχω ακούσει τα τραγούδια του σε διάφορα σάπια και μη metal bar στην σάπια Πάτρα και στην ακόμη πιο σάπια Αθήνα, έχω κάνει headbanging με μαλλί, χωρίς μαλλί και με καράφλα και έχω πιει λίτρα μπύρας με το ποτήρι ψηλά στην υγεία των METAL GODS!

Faster than a bullet, terrifying scream

Enraged and full of anger

he's half man and half machine...

ΥΓ: Ο σύντεκνος Chris Tsangarides σίγουρα έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για αυτόν τον ογκόλιθο που λέγεται "Painkiller" και έδειξε στον κόσμο πως πρέπει να ακούγεται το heavy metal. Να σημειώσουμε ότι ο δίσκος ήταν φιλί της ζωής (κλισέ) για τους Priest που την δεκαετιά του 80 παρέπεαν και γύρισαν πίσω από τα χλιαρά δισκάκια τύπου Turbo με αποκρουστικά εξώφυλλα. O ίδιος έκανε μια φοβερή προσπάθεια να ξανανοιώσει τους Anvil και η παρουσία του στο αντίστοιχο documentary είναι τουλάχιστον συγκινητική.

Δεν βάζω link για να ακούσεις, μάθεις περισσότερα και να αγοράσεις! Αν δεν έχεις τον δίσκο τρέχα να τον πάρεις και αν δεν τον αγοράσεις, κατεβασέ τον και αν δεν κάνεις ούτε αυτό...ψόφα!

Saviour Machine - Saviour Machine

Saviour Machine –Saviour Machine

Massacre ( re-issue)

1993 – CD

Πως θα σου φαινόταν ο απόλυτα οξύμωρος χαρακτηρισμός «ειρηνιστής  μπάτσος»?παράλογος ε?

Αν κάποιος  χρησιμοποιούσε τον άνω επιθετικό προσδιορισμό για να χαρακτηρίσει ,παραδείγματος χάριν ένα φίλο του μπάτσο(έχεις πολλούς φίλους, φίλων που να είναι μπάτσοι??) δεν θα τον κοίταγες λοξά και θα τον ρώταγες απαξιωτικά αν είναι στα συγκαλά του?

Χαχαχα…Ε κάπως έτσι αντέδρασα κι εγώ όταν άκουσα για πρώτη φορά ότι οι Saviour Machine είναι χριστιανοί (και μάλιστα μέχρι το μεδούλι) που παίζουν μέταλ.Την μουσική του Σατανά!

 Μα είναι δυνατόν?Μέταλ και χριστιανισμός μαζί = τζιζ .

Έτσι τουλάχιστον είχα μάθει τότε στην πρώτη τάξη της πρωτοβάθμιας  Μέταλ εκπαίδευσης που έβγαλα άνετα και με αριστείο.

Δεν χωρούσε τότε στο μυαλό μου και με είχε ιντριγκάρει αρκετά από μόνο του σαν γεγονός.

Πόσο μάλλον όταν είδα για πρώτη φορά τις φωτογραφίες της μπάντας με τον Clayton να έχει βάψει όλο του το πρόσωπο λευκό και να φοράει το χαρακτηριστικό σκουλαρίκι στην καράφλα του μπροστά.Εκεί έμεινα.Χάζεψα βρε αδερφέ πως το λένε…(το επόμενο ακόμα μεγαλύτερο σοκ το έπαθα έπειτα από αρκετά χρόνια με τους Sopor Aeternus και την-τον Anna Varney, τουλάχιστον εκεί, εν μέρει δικαιολογημένα)

Και να σκεφτείς ότι είχα πήξει με όλους τους αναξιοπαθούντες black μεταλλάδες που έβγαιναν φωτογραφίες με τραγιά ,κέρατα και διαόλια μπας και προβοκάρουν όπως είθισται με σκοπό την καλύτερη προώθηση του νέου μία από τα ίδια δίσκου τους.

Αλλά να το πάρουμε από την αρχή.

Πρώτη μου επαφή με την μουσική των Αμερικανών ήταν από κάτι σι ντι συλλογές που έβαζε ένα φεγγάρι το ευαγγέλιο Metal Ηammer.Και μέσα εκεί προφανώς και ήταν το Jesus Christ.Κομμάτι που αμέσως ξεχώρισε και έπαιζε στα repeat για πολύ καιρό αφού δεν είχα και κανένα άλλο δείγμα να ακούσω.

Ήξερα ότι το σι ντι το πρώτο δεν θα το έβρισκα εύκολα στην γαμημένη την επαρχία(ή αλλιώς πιο σικ «περιφέρεια» ,ή πιο ταιριαστά και ντόμπρα «κωλοχώρι» ) και το είχα σταμπάρει για το επόμενο ταξίδι μου στην Αθήνα να εξορμήσω σε κανένα από τα γνωστά στέκια της εποχής μπας και το βρω και το αγοράσω.

Κάτι που εκείνη την χρονιά είχαν έρθει για live στο Ρόδον(!?!) και έδωσαν ένα σόου μπροστά σε 200-300 υποψιασμένους, που  τους άφησε όλους μαλάκες, όπως ήταν φυσικό.κάτι από την ενθουσιώδης αναγνώριση τους από μερικούς γραφιάδες του Hammer …ε δεν ήθελε και πολύ για να δημιουργήσει η μπάντα ένα πολύ μικρό αλλά δυνατό fan base.Θυμάμαι επίσης  και τους Σουηδούς  Veni Domine, τους progressive-άδες που ήταν και αυτοί Χριστιανόπουλα αλλά προφανώς δεν το εξέφραζαν με τον ίδιο τρόπο και πάθος που το έκαναν οι Machine.

Η μουσική των Machine ακουγόταν από τους ψαγμένους και πιο δεκτικούς  μεταλλάδες ,από ελάχιστους φρίκουλες γκοθάδες με μέταλ βεβαρημένο παρελθόν και ίσως από κάποιους μοναχικά ανοιχτόμυαλους μη κατηγοριοποιημένους που την έψαχναν τόσο πολύ που τους ήξεραν μάλλον και από το πρώτο ανάρπαστο ντέμο τους.

Μουσικά οι Machine ήταν πολλά έτη φωτός μπροστά και κυρίως όχι άμεσα παρεμφερείς  με κάποια άλλη μπάντα εκείνη την εποχή.Μιλάμε για το 1993 στην Αμερική των Nirvana ,των Smashing Pumpkins και των Offspring .Λίγο το αμερικάνικο heavy metal της εποχής(που έδωσε ωραία δείγματα) ,μαζί με μπόλικη γκόθικ αισθητική και τις progressive αναφορές του ’70 συνθέτουν μουσική που την  πλαισιώνει μία από τις καλύτερες και εκφραστικότερες  φωνές που άκουσα τα τελευταία 15 χρόνια.Πήχτρα στο reverb και στο Delay να την κάνουν ακόμα πιο επιβλητική και εσύ να μαζεύεις τα ώτα σου από το πάτωμα.Και αν βάλεις μέσα και την τελείως χριστιανική θεματολογία έχεις να κάνεις με ένα πακέτο ικανό να σε ξετινάξει εκεί στα μέσα των ‘90s.

Ο δίσκος είναι άψογος από κάθε άποψη.Δεν σου κάνει για ντεμπούτο σε καμία περίπτωση.Τα κομμάτια όλα είναι ένα κι ένα ,η παραγωγή σωστή και δομημένη (δεδομένης και της χρονικής περιόδου) και το ταλέντο να διαγράφεται λαμπρό δίνοντας τα φώτα για το σίγουρα δυναμικότερο μέλλον.

Τελικά το σι ντι το βρήκα σε ένα κατάμεστο Rock City στην ακαδημίας ένα Σάββατο πρωί.Θυμάσαι τα Σάββατα στο rock city που γινόταν της πουτάνας?Το μαγαζί να βαράει ένα cannibal corpse-ικό τύπου death metal άκουσμα και όλοι εμείς από κάτω να χτυπιόμαστε για το ποιος θα πρωτοδεί τα σι ντι του γράμματος  Μ και ποιος θα πρώτο-προλάβει εκείνες τις προσφορές με τα 2000.Κόσμος ,χαλασμός με τους ιδιοκτήτες να κάθονται μπροστά από τις στοίβες των καινούργιων κυκλοφοριών και να σου δίνουν το πακετάκι σου περιμένοντας εσύ υπομονετικά στην ουρά για το ταμείο να πληρώσεις.Άκουσον ,άκουσον!!Μιλάμε για την εποχή που το μαγαζί έσπαγε δεκάρικα.Το πήρα στην κλασική τιμή του Rock City των 5.000 δρχ (στάνταρ σε κάθε νέο σι ντι τόσα έδινες) και έφυγα χαρούμενος έχοντας δώσει μια περιουσία σχεδόν ,παίρνοντας 3-4 σι ντι μόνο.

Την έκφραση « το έλιωσα» μπορεί να μην ισχύει για το σι ντι αλλά πραγματικά αν είχε κάπου το σι ντι κρυμμένο κανένα counter για το πόσες φορές έχω  παίξει το δίσκο τότε είναι πιθανό να το έχω τερματίσει ήδη δύο φορές.Το άκουγα παντού και για πάρα πολύ καιρό.Και όταν το άφηνα για λίγο, ξαναεπέστρεφα  για να πάρω την δόση μου που και  που.Αγάπησα όλα τα κομμάτια το καθένα ξεχωριστά ,αναλόγως με την περίοδο που το άκουγα και κόντεψα να κάψω το καλό το στέρεο των γονιών μου με το jesus Christ να ακούγεται από 4 τετράγωνα πιο κάτω.Μιλάμε για πάθος που ευτυχώς με την υπομονετική παρότρυνσή μου, έδωσαν και οι πολλά βαριοί μεταλλάδες φίλοι μου την δέουσα σημασία.Μπορεί τις πολλές λεπτομέρειες να τις έχουν ήδη ξεχάσει τώρα, αλλά κανείς δεν ξέχασε το jesus Christ και τους saviour machine σαν μπάντα και αυτό λόγω της υπέρμετρης κάβλας μου για την μπάντα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά που εκεί γύρω στα μέσα του Λυκείου είχα λίγο κόψει με την μουσική ενασχόληση τοιούτο τρόπος και ούτε δίσκους αγόραζα, ούτε νέα πράγματα  άκουγα, τα είχα όλα βαρεθεί.Το Power Metal το είχα ψάξει εις βάθος και εις ύψος και οι τότε καφρίλες δεν μου έλεγαν τίποτα.Είδες που ανάγουν το μέταλ σε εφηβική αρρώστια και λένε ότι αν δεν το σταματήσεις εκεί γύρω στο λύκειο τότε θα παραμείνεις μεταλλάς για το υπόλοιπο της ζωής σου??.Ε κάπως έτσι κι εγώ  πέρασα την κρίση μου, κόβοντας επαφή αλλά ευτυχώς ακούγοντας μοναχά τους δίσκους των Saviour Machine.Τους ξεκοκάλισα όλους.Τους έμαθα απέξω και συνέχιζα να τους ακούω με την ίδια ευχαρίστηση.Ευτυχώς που η φάση αυτή δεν κράτησε για πολύ και ευτυχώς που άνοιξα τους ορίζοντες μου σε άλλα μουσικά είδη τα οποία μου έδωσαν νέα πνοή στο τρόπο που άκουγα τότε μουσική.

Θυμάμαι τον Elias να φωνάζει «Killer»  τραγουδιστά λόγω του ομώνυμου τραγουδιού ακόμα και σήμερα ,στον κάθε καραγκιόζη που βλέπει στο δρόμο έτοιμος να σε σκοτώσει με το αμάξι του και να μην το καταλάβει κιόλας.Θυμάμαι το Legion να το ψευτοδιασκευάζουν οι World Beyond και να κολλάει σε όλη την παρέα.Θυμάμαι να βλέπω στο βίντεο την κασέτα του «Live In Deutschland» με την συναυλία τους που είχαν κυκλοφορήσει και να μένω μαλάκας και να καταριέμαι την αγία πατάτα που δεν μπόρεσα να πάω στο ρόδον τότε και αντ’αυτού διάλεξα τους παρωχημένους τότε Helloween.Ακόμα θυμάμαι τα πρώτα 2 δευτερόλεπτα του jesus Christ και κλάνω πάνω μου ,όπως και τον χαρακτηριστικό ήχο στο 5.26 ακριβώς που απογειώνεται το κομμάτι.

Πλέον έχουμε συνηθίσει χριστιανούς να βαράνε ανελέητα και αγριεμένα.Τώρα πλεον μπορείς να λες στην γιαγιά σου ότι αυτοί οι μακρυμάλληδες όξ ‘από ‘δώ είναι και αυτοί καλοί άνθρωποι σαν τους εν χριστώ αδελφούς μας που απλώς το εκφράζουν με αυτό τον τρόπο!!

Εν έτη 2011 οι Saviour Machine φαίνεται να βγαίνουν από τον λήθαργο που είχαν πέσει τα τελευταία πολλά χρόνια λόγω αρρώστιας του Clayton,μέχρι και ανακοίνωση στο youtube έβγαλαν ,αναγγελία μερικών live εμφανίσεων.Το Σεπτέμβριο διοργανώνουν συναυλία «unmasked & unplugged»  και επανακυκλοφορούν το πρώτο τους ντέμο σε βινύλιο remastered και τα συναφή με την απαγορευτική τιμή των 60 $.Πουλάνε μέσω του site τους τα journals του Clayton και γενικότερα δεν συμμαζεύονται.Χρωστάνε υποτίθεται το δεύτερο μέρος του τρίτου legend που ξανα υποτίθεται ότι οι ηχογραφήσεις έχουν γίνει αλλά δεν το βλέπω να έρχεται άμεσα. Συγχωρεμένοι επειδή είναι αυτοί που είναι αλλά ελπίζω τώρα που παίρνουν τα πάνω τους  να βγάλουν και κανένα δίσκο.

Ποιος ασχολείται πλέον με τους Saviour Machine?έλα μου ντε…

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μεταλλάδες που σέβονται τον εαυτό τους και ίσως κάποιοι λίγοι εναλλακτικοί που την ψάχνουν καθημερινά και κάνουν διαγωνισμό ποιος έχει περισσότερα GB μουσικής στον σκληρό του δίσκο.Ίσως αυτοί να τους έριξαν μια αυτιά κάποτε,πρίν τους σβήσουν τελείως από το δίσκο τους.

Δεν υπάρχει κάτι να περιμένεις την σήμερον ημέρα από τούτη την μπάντα.

Ο χρόνος τα διέλυσε όλα στο πέρασμα του και απλώς κάλυψε με σκόνη μια μπάντα που είχε να δώσει πολλά ακόμα.Έστω κι έτσι.Μας αρέσουν τα παρελθοντικά τους καμώματα και αρκούμαστε σε αυτά με τα οποία μεγαλώσαμε μαζί.Μια λατρεία σε μια μπάντα που στιγμάτισε και αυτή με τον τρόπο της την εφηβεία μου.

Αν θέλεις να ενημερωθείς τράβα εδώ αν θέλεις να πάρεις μια γενική εικόνα τράβα εδώ

Αν θέλεις να πάρεις δείγμα για το ποιόν της μπάντας ,τράβα αγόρασε το dvd με την live εμφάνιση που έχουν κυκλοφορήσει και μείνε μαλάκας ή αλλιώς δες αυτό 

Αν είσαι τόσο μαζόχας και θες να αγοράσεις δίσκο των Saviour Machine,τότε πήγαινε στο Μετρόπολις να πάρεις ,όλο και κάποιο δίσκο θα έχει,εκτός από το Legend 2 που είναι μια λάθος αρχή με την μπάντα, γιατί απλούστατα θα τρομάξεις.

Edguy - Vain Glory Opera

AFM Records (1998)

Βρισκόμαστε στην εποχή που η metal σκηνή δονείται από τις γρήγορες δίκασες του power metal και οι μεταλλάδες τραβάνε τ' αρχίδια τους μπας και φτάσουν τις απαραίτητες τσιρίδες ενώ οι κιθαρίστες μας βομβαρδίζουν με απανωτές δισολιές και μελωδίες, παλεύοντας για την πιο φαφλατάδικη και φλώρικη κιθαριστική γραμμή που παίζεται από τουλάχιστον 2 κιθάρες με μερικά τάστα διαφορά και μοιάζει μαγική. Αλλά μας αρέσει! Γιατί είμαστε πιτσιρίκια, με ευαίσθητα και ακόμη ανεκπαίδευτα αυτάκια, γιατί το μαλλί μας σπάνια ξεπερνάει τους 2 πόντους, γιατί είμαστε Έλληνες μεταλλάδες, γιατί αρχίσαμε να ακούμε metal από τους Iron Maiden και όχι από τους Metallica, γιατί...γιατί έτσι στην τελική!

Και ενώ όλοι παραμιλάνε για το φαινόμενο Hammerfall που έχουν σκάσει το 1997 με την δισκάρα/ντεμπούτο "Glory to the Brave", που σημείωτεον έγραψε ο μπεκρούλιακας Stromblad των In Flames στον ελευθερό του χρόνο και γι' αυτό είναι ο μόνος δίσκος των Hammerfall που γαμάει (που επίσης ο μπεκρούλιακας έγραφε όλες τις κομματάρες των In Flames και μόλις έκαψε από το ποτό και σταμάτησε να γράφει μουσική οι In Flames γίνανε σαν αμερικάνες teenagers αγριεμένες από τις ορμόνες με καλλιτεχνική έκφραση επιπέδου δημοτικού), που ήρθε από τον μακρινό ευρωπαίκο Βορρά, ταυτόχρονα από τον μεσογειακό Νότο σκάει το "Legendary Tales" των Rhapsody και τα σπαθιά των παουεράδων διασταυρώνονται βγάζοντας σπίθες γεμάτες δίκασες και δισολιές.

Ε, ένα χρόνο μετά και αφού σφίξουν οι ζέστες, σκάει το "Vain Glory Opera", τρίτος δίσκος των Γερμανών Edguy, που τους εδραιώνει στο ευρωπαικό metal στερεώμα και διασταυρώνει τα δυο γεωγραφικά άκρα με ένα πιο heavy και λιγότερο επικό δίσκο που τα σπάει και για ένα καλοκαίρι ολόκληρο παραμιλάω και τραγουδάω κάθε στιχάκι, riff και σόλο! Τον δίσκο προμηθεύομαι από τον papadicki και αντιγράφω αμέσως σε κασέτα (που τότε ήταν το 80% της δισκοθήκης μου και τις έφτιαχνα με πολύ μεράκι και θα επανέλθω σ' αυτό) την οποία λιώνω στο Sony Walkman μου πρωί-μεσημέρι-βράδυ, στην παραλία, στην ποδηλατάδα, στην πλατεία, στο σπίτι.

Ο δίσκος ξεκινάει με ένα πληκτροειδές intro που φέρνει στο μυαλό την διαφήμιση της Racks Πετράκης Α.Ε. και συνεχίζει με δίκασες στα χίλια και κλασσικές power metal φόρμες, για να ηρεμήσει μετά από λίγο με την (απαραίτητη σε κάθε δίσκο της εποχής) μπαλάντα "Scarlet Rose", που αντηχεί στις όλο γλύκα εφηβικές καρδιές μας έτοιμες να ερωτευτούν, να φάνε χυλόπιτα και να μιζεριάσουν αλύπητα υπό τις απλοικές νότες της.

Το δισκάκι κόβεται στην μέση από την ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ "Out of Control" με δύο guest από την αφρόκρεμα της power metal σκηνής: απίστευτα γρήγορα solo από τον Tolkki των Stratovarius και ανατριχιαστικές ερμηνείες από τον Kursch των Blind Guardian. Ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, με πιο σύνθετη δομή και γαμάτα σόλο ερωτήσεις/απαντήσεις μεταξύ του Tollki και των Ludwig/Bauer.

Και συνεχίζουμε με το ομώνυμο που εκείνο το καλοκαίρι άκουγα κάθε μέρα και από τότε θέλω να το τραγουδήσω μαζί με χιλιάδες άλλους φανμπόυδες σε live των Edguy, πράγμα που δεν θα γίνει ποτέ, εκτός και αν απόφασίσω να πάω σε κάνα δευτεροκλασσάτο ευρωπαικό metal φεστιβάλ. Που όμως ακόμη και τώρα είναι πιασάρικο, ακόμη και τώρα θα το τραγουδήσω ευχάριστα. Να σημειώσω ότι με ένα περίεργο και ψυχεδελικό τρόπο αυτό το κομμάτι έγινε κοινός τόπος μεταξύ ενός κλασσικίζοντα μαρξιστή πληκτρά, ενός κυνικού μισάνθρωπου κιθαρίστα, ενός αδιάφορου μπασίστα και των δύο μαλάκηδων που γράφουν τα σωψυχά τους εδώ μέρα, 5 χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου και το έπαιζαν στην υπόγα/στούντιο/προβάδικο dB (το παλιό, όχι το version 2) προσπαθώντας να δέσουν το γλυκό που αργότερα ονομάστηκε Dimeyes!

O δίσκος συνεχίζει με μπόλικα σκαμπανεβάσματα σε διάθεση και tempo, πριν καταλήξει στο ultra-heavy "No More Foolin" όπου ο Sammet αναγνωρίζει το μεγαλείο του Halford και φτάνει αξιοπρέπη επίπεδα αντρίλας, ενώ οι μπάντα αδειάζει καυτό ατσάλι από τα ηχεία. Και για κερασάκι στην τούρτα, διασκευή ενός τραγουδιού που όλοι κάπου είχαμε ακούσει αλλά δεν είχαμε ιδέα πως λεγόταν και μας το ξανασέρβιραν σε ποιο heavy εκδοχή οι Γερμανοί πιτσιρικάδες.

Γενικά ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα ακόμη και σήμερα, οι κιθάριστες έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά με όμορφα σόλο και γαμιστερά riff ενώ ο Sammet έδειχνε το ταλέντο του σε φωνητικά, πλήκτρα, σύνθεση, στίχους και γενικό νταλαβέρι. Νομίζω οι Edguy δεν κατάφεραν να βγάλουν κάτι καλύτερο μετά από αυτό τον δίσκο, ενώ ο Sammet άρχισε να υποφέρει από σύνδρομο μεγαλό μανίας και προσπάθησε να κάνει (άλλη μία) metal opera με τους Avantasia. Ίσως οι guest εμφανίσεις στο "Vain Glory Opera" να ήταν προπομπός του πομπόδους "The Metal Opera" (2001).

Όπως και να ΄χει ο δίσκος είναι ένα βασικό κομμάτι του μουσικού μου χαρακτήρα, το οποίο είναι γεμάτο νοσταλγικές αναμνήσεις και το γουστάρω πολύ.

Άκουσε το ομώνυμο εδώ.

Μάθε περισσότερα εδώ και εδώ.

Αγόρασε το δίσκο μόνο αν ήσουν 14 χρόνων το 1998 από εδώ.

Queensryche - Rage For Order

 Queensryche- Rage For Order 

 Emi America

  1986 - CD

Μέσα δεκαετίας ’80 και η επιρροή των χαρακτηριστικών πλέον ‘80s σε κάθε μουσικό είδος είχε ήδη αρχίσει να φαίνεται. Νέα ιδιώματα ,νέοι καλλιτέχνες, νέα  μουσικά ρεύματα ήταν ήδη στο προσκήνιο με το κοσμάκη να πασχίζει να βρει την ταυτότητα του μέσα σε μια μάζα που αποκτούσε μέγεθος, σχήμα και ρυθμό τόσο δυνατό που δεν άφηνε τίποτα στο πέρασμα της.

Η ποπ μουσική παίρνει μια τελείως διαφορετική μορφή από εκείνη που είχε στα ‘70s και φέρνει τον κόσμο ακόμα πιο κοντά σε κάθε μουσικό γεγονός. Δίνει έτσι την απαραίτητη κίνηση και δυναμική στην μάζα που ψοφάει για χορό, συναυλία και αγορά δίσκων.

Και ενώ όλα τα μεγαθήρια της ονομαζόμενης progressive σκηνής(βλέπε και άκου camel-rush-genesis-gentle giant κλπ κλπ) μπαίνουν με τα χίλια στην δεκαετία, με άλμπουμ ορόσημα ,με την δημιουργία σκηνών και τον απίστευτο συνδυασμό της καλλιτεχνικής επιτυχίας με την εμπορική, σαν κάτι να στραβώνει για όλες αυτές τις μπάντες. Όλοι προσπαθούν να εγκλιματιστούν σε αυτή την τρελαμένη δεκαετία ,να τη φέρουν στα μέτρα τους μπας και μπορέσουν και ακουστούν φρέσκοι και τελικά καταλήγουν να βγάζουν πατάτες και μάλιστα πολλές από αυτές τις μπάντες(ή πατάτες) να καταλήγουν σε αδιέξοδο εκεί στα τέλη της δεκαετίας βλέποντας τους κόπους του παρελθόντος να πηγαίνουν στράφι και τα περασμένα μεγαλεία τους να κατεδαφίζονται σαν παλάτια στην άμμο.

Πολλές οι περιπτώσεις τέτοιων μπαντών ,κάποιες συνέχισαν ενάντια στο πνεύμα των καιρών. Μετά είχαν να αντιμετωπίσουν το grunge και όλα αυτά τα οργισμένα σχολιαρόπαιδα. Παρ’ όλες τις προσπάθειες τους τελικά, ποτέ και καμία τους δεν έφτασε την αίγλη του παρελθόντος.

Τα 80’s σαρώνουν ότι βρουν στο πέρασμα τους. Βέβαια ουδέν κακό αμιγές καλού λέει ο κοσμάκης και δεν έχει άδικο.

Μπορεί το progressive να άλλαξε τελείως πρόσωπο αλλά οι σπόροι που είχε σπείρει ήταν αρκετά δυνατοί έτσι ώστε να ξεπεταχτούν μπάντες από το πουθενά που συνδύαζαν την τεχνικότητα και την δραματουργία του progressive με την επιθετικότητα των πιο σκληρών τους απόγονων.

Οι Queensryche είχαν δημιουργήσει μια αίσθηση τότε με το ομώνυμο ΕP τους στην μαμά Αμέρικα, στους ψαγμένους και μόνο και επισφράγισαν την όποια φήμη τους και καλλιτεχνική αξία με το πρώτο δίσκο The Warning.

Αν και όχι ο πιο αντιπροσωπευτικός της συνολικής πορείας της μπάντας, ο δίσκος αυτός αποτέλεσε ένα γερό χαρτί για την πρώτη περίοδο της μπάντας και έκανε πολλά κεφάλια να στραφούν προς το μέρος τους. Μπορεί ακόμα και η μπάντα να μην θέλει να τον βλέπει το δίσκο αλλά κουβαλάει θέλοντας και μη, κληρονομικά, κομμάτια ακόμα και τώρα σε συναυλίες που ο κόσμος γουστάρει να ακούει. Άρα μόνο και μόνο αυτό τον κάνει επιτυχημένο σαν δίσκο.

Τώρα βέβαια το θέμα μας είναι το Rage for Order που ακολούθησε το 1986 και άφησε πολύ κοσμάκη με ανοιχτό το στόμα.

Γιατί πολύ απλά όταν έχεις κάνει τους προαναφερθέντες δίσκους και σκας μύτη με νέο δίσκο και μας δίνεις το ..Order, τότε προφανώς και μας αφήνεις μαλάκες. Όλους.

Μιλάμε για την εποχή που το μέταλ έχει πάρει μορφή, σχήμα και γεμίζει αρένες με άνεση. Μιλάμε για την εποχή που ο κόσμος είναι τρομερά δεκτικός στο τι θα ακούσει γιατί πολύ απλά, πολλά από αυτά που βγαίνουν αυτή την εποχή δεν τα έχει ξανακούσει ποτέ του.

ε λοιπόν οι ryche ποζάρουν σε κάτι σκαλιά ενός καθεδρικού(?) ναού στην φωτογραφία του βιβλιαρίου με την απαραίτητη 80’s αισθητική ,με ύφος χιλίων καρδιναλίων και μουσική βγαλμένη από το διάστημα. Τα σόκ έρχονται πολλαπλά σε κάθε ακρόαση του δίσκου και η επιμονή που πρέπει να δείξεις για τούτο εδώ το εξωγήινο πράγμα σε ανταμείβει πλήρως μετά από κάμποσες ακροάσεις.

Ξέχνα την όποια αμερικάνικη power μεταλλίλα του Warning, ξέχνα την True μεταλλίλα που όλοι θέλουν να προσάψουν στα πρώτα βήματα της μπάντας γιατί πολύ απλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άλλο φρούτο. Το μέταλ(?) τους παραείναι arty για τους σκληροπυρηνικούς, η αισθητική που βγάζουν είναι χαρακτηριστική 80’s industrial και ο ήχος επαναστατικά ρομποτικός σε μία εποχή που αν έβαζες στο μέταλ πλήκτρα ήσουν φλώρος και θα σε έκαιγε ο σατανάς ο ίδιος να ‘ουμ…

Ακόμα και τώρα τον ακούς και αναρωτιέσαι τι κάνανε οι πουσταράδες ρε γαμώτο, όταν εμείς κλοτσάγαμε το τόπι σε μουσικό επίπεδο , τρώγαμε γαριδάκια και προφανώς δεν ξέραμε να εκτιμήσουμε τούτο εδώ το αριστούργημα. Τι με νοιάζει αν όλοι λένε για το επόμενο Operation : Mindcrime ότι σπέρνει κλπ ..εδώ είναι η δισκάρα που θα σου μείνει για πάντα ανεκτίμητη. Με τον Tate να σε αφήνει άφωνο με τις δυνατότητες του και τα άπειρα layers φωνής το Rage for Order  το λατρεύω για πολλούς λόγους.

Θυμάμαι να τον ακούω στο τέρμα στο καλό στερεοφωνικό του σαλονιού όταν οι γονείς έλειπαν , να ξελαρυγγιάζομαι σε κάθε τραγούδι τους. Θυμάμαι να ταξιδεύω στο αμάξι με το δίσκο στη διαπασών ,θυμάμαι εκείνο το βιντεοκλιπ (του I dream in infra red νομίζω) να το βλέπω σε κάτι κακόμοιρες και καταδικασμένες εκπομπές στην κρατική και να μένω μαλάκας με την αισθητική του βίντεο. Θυμάμαι να επιμένω στους τότε χεβι μεταλάδες(γιατι τώρα το παίζουν όλοι παρθένες) φίλους μου την αξία του εν λόγω δίσκου και αυτή να με γράφουν στο πέος τους ακούγοντας slayer και morbid angel. Θυμάμαι τους γραφιάδες του τότε ευαγγελίου Hammer να το ανυψώνουν στα ουράνια και να του κάνουν τεμενάδες.

Δεν θυμάμαι από πού το πήρα αλλά λογικά από το γνωστό δισκάδικο της πόλης που τότε του είχα αγοράσει εγώ, σχεδόν εξ’ολοκλήρου, το αμάξι του με τα σι ντι που έπαιρνα. Άλλωστε πάντα ήταν ένας δίσκος που τον έβρισκες στο ράφι. Υπάρχει και μια έκδοση με τον κύκλο του εξώφυλλου σε λευκό χρώμα αντί για μαύρο που είχε στην κανονική έκδοση. Το βρίσκεις σχετικά εύκολα και σε καλη τιμή αν είσαι αρρωστάκι ,αλλά μην τρελαθούμε ποιος δίνει λεφτά τη σήμερον ημέρα για ένα δίσκο των ryche. Ποιός δίνει λεφτά γενικότερα μάλλον για οποιοδήποτε δίσκο την σήμερον ημέρα ,πόσο μάλλον για έναν αμφιλεγόμενο δίσκο του 1986!

Με μια καριέρα ζηλευτή οι ryche έχουν πλέον σταφιδιάσει, παραμένουν δυστυχώς ανέμπνευστοι και ακόμα χειρότερα βγάζουν δίσκο νέο κάθε λίγο και λιγάκι. Αν σταμάταγαν για 3-4 χρόνια και την έψαχναν για λίγο και γυρνάγανε με δίσκο πιο φιλοσοφημένο θα ήταν ίσως καλύτερα για όλους.

Ήταν ,είναι και θα είναι μία δισκάρα από τις λίγες. Αμφιλεγόμενη έντονα αλλά θεωρώ πλέον με αναγνωρισμένη αξία στο σχετικό μουσικό γίγνεσθαι. Είναι από εκείνα τα υποψήφια για την desert island περίπτωση. Αν αύριο μεθαύριο θέλεις να δώσεις στο παιδί σου σωστή κουλτούρα(λέμε τώρα..) αυτό θα είναι από τα πρώτα δισκάκια που θα του πασάρεις συνωμοτικά. χαχα.

Τσεκάρεις εδώ για περισσότερες πληροφορίες 

Ακούς εδώ ,αν για κάποιο παρανοϊκό λόγο δεν έχεις ακούσει ποτέ

Αν δεν το έχεις ήδη στη δισκοθήκη σου πήγαινε αγόρασε το από το συνοικιακό σου δισκοπώλη, να τον στηρίξεις κιόλας.μέχρι και αυτός ξέρει εμπειρικά ότι πάντα πρέπει να έχεις στοκ του Rage For Order.χα.