Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Iron Maiden - The X Factor


1995
EMI UK

Oh, it's on! It's ooooon…Εντάξει, ο φίλτατος αδελφός, συνάδελφος, συνέταιρος, ίσως κάποτες κουμπάρος και κολλητός φίλος papadicki έκανε το υπέρτατο λάθος να ανοίξει την μεγαλύτερη από όλες τις κόντρες που αφορούν την μουσική στην Ελλάδα. Μεγαλύτερη και από την κόντρα σκυλάδικο ή ροκ, μεγαλύτερη και από την κόντρα ελληνικό ή ξένο ροκ, μεγαλύτερη και από την κόντρα φλοτς ή τροτς μέταλ, μεγαλύτερη και από την κόντρα των Megadeth με τους Metallica…Η Κόντρα, η μητέρα όλων των κοντρών…IRON MAIDEN VS. METALLICA!

Δεν θα πω ψέμματα, για εμένα δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Και φυσικά μιλάω πάντα συναισθηματικά. Αν και το Load ήταν από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα με το χαρτζιλίκι μου όταν πρωτοβγήκε (πριν από 15 γαμημένα χρόνια) από το γνωστό-άγνωστο δισκοπωλείο και πολύ το είχα καβλώσει αυτό το δισκάκι, δεν θα το είχα καν στα υπ' όψιν αν δεν είχε προηγηθεί το συμβάν που με έριξε στα άδυτα του heavy metal και σας γράφω σήμερα αληθινός καραφλοχετάς για τους δίσκους που σημάδεψαν την ζωή μου…

Έχουμε και λέμε: οικογενειακό ταξίδι στους κουμπαρούς μας στην Λαμία. Εγώ πιτσιρικάς, χοντρούλης και αθώος. Ο κουμπάρος, καθηγητής φυσικής, μεγάλη μορφή, μόλις είχε πάρει καινούριο αμάξι (Audi A4) και μου λέει πάμε μια βόλτα. Με βάζει στην θέση του συνοδηγού (μέγαλη τιμή), μου λέει βάλε ζώνη και βγαίνουμε στην εθνική, όπου σανιδώνει το γκάζι. Ανοίγει το στερεοφωνικό στο τέρμα και η φωνή του Bruce Dickinson ξεχύνεται από ηχεία και ξεπαρθενιάζει τα ροζ αυτάκια μου…"Only the good die young, all the evil seems to live forever…" ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΜΑΓΚΕΣ! Τι να λέμε τώρα, όταν είσαι 12-13 και ζεις τέτοιες εμπειρίες σε σημαδεύουν για πάντα. Μακάρι να βρίσκονται πάντα μερακλήδες θείοι, κουμπάροι, ξάδελφοι, πατεράδες, αδελφοί να ανοίγουν τα μάτια των κακόμοιρων φλώρικων συγγενών τους γιατί αλλιώς χανόμαστε…Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό το τραγούδι και την πρώτη μου επαφή με τους Iron Maiden. Όταν γυρίσαμε σπίτι εγώ ήμουν σαν χαμένος. Του λέω "ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ;" μου λεει "Δεν έχεις ακούσει Iron Maiden;" Του λέω "Όχι…" Και ο τύπος ανοίγει το πορτοφόλι του και μου δίνει τρια ολόκληρα κολαριστά πεντοχίλιαρα. "Τώρα που θα πας Πάτρα να πας να αγοράσεις τους δίσκους τους" Η κίνηση αυτή ήταν ίσως η σημαντικότερη της μουσικής μου ζωής, το καλύτερο χαρτζιλίκι και δώρο που μου έκαναν ποτέ.

Πράγματι την επόμενη μέρα είμαι στο γνωστό-άγνωστο δισκοπωλείο που έχει ρουφήξει τρελά λεφτά από εμάς και είμαι στον άγουρο και πενιχρό τότε τομέα του "metal". Αρχίδια δηλαδή, Maiden, Metallica, Megadeth, τα πολύ βασικά και τίποτα παραπάνω. Αρχίζω και ψάχνω τους Maiden. Album, live, EP, της πουτάνας. Ούτε internet, ούτε smartphones, ούτε τίποτα. ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΡΩΤΟ-ΑΓΟΡΑΣΩ;;; Τελικά με πολύ σκέψη κατέληξα στο "A Real Live One" και "A Real Dead One" που με μια διαβολική σύμπτωση ήταν μια ανασκόπηση της καριέρας των Maiden μέχρι το "Fear of the Dark". Ε, αυτό ήταν…Θυμάμαι ότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην αγοράσει κανένα άλλο CD πριν πάρω όλα τα CD των Maiden που υπήρχαν στο δισκοπωλείο. Μάζευα χαρτζιλίκι, πούλησα το Game Boy και όλα τα παιχνίδια του και τελικά τα κατάφερα. Πήρα την δισκογραφία τους μέχρι τότε, μια επανακυκλοφορία EP, το Best of the Beast και την μεγαλύτερη πατάτα όλων των εποχών "In Profile".

Τον συγκεκριμένο anti-sos δίσκο που θα κάνω "review" εδώ (μην χέσω), τον αγόρασα από ένα δισκοπωλείο που ανάθεμα αν θυμάμαι που είναι. Πιθανότατα σε μια όχι και τόσο κεντρική οδό, το είχε η φίλη της μητέρας του συμμαθητή μου Κ.Α. Και μια μέρα που είμασταν βόλτα στην Πάτρα και έψαχνα CD μου είπε να πάμε εκεί. Η τύπισσα που το είχε δεν είχε γαμημένη ιδέα για το τι πράγμα της μιλούσα και δεν είχε ούτε ένα metal CD. Παρ' όλα αυτά της παρήγγειλα το X-Factor! To CD καθυστέρησε 2-3 βδομάδες να έρθει, καθώς ήταν η πρώτη μεγάλη απεργία των αγροτών και οι εθνικές οδοί ήταν μπλοκαρισμένες με τρακτέρ. Της είχα σκοτίσει τον έρωτα πηγαίνοντας κάθε τόσο να ρωτήσω αν είχε φτάσει το CD. Ήταν η χρονιά κυκλοφορίας του δίσκου και η πρώτη τουρνέ των Maiden με τον "άφωνο γορίλα" Blaze Bayley. Είχα δει την αφίσα για το live τους στην Αθήνα, όταν είχα επισκεφτεί τους παπούδες μου στην Κηφισιά (πως;) και το εξώφυλλο του δίσκου σε τεράστιο format ήταν συγκλονιστικό. Δεν είχα πάει. Πέρασαν μερικά χρόνια, μέχρι να επανασυνδεθούν ως εξάδα πλέον με τον Bruce και τον Adrian και να κάνουμε κοπάνα από το σχολείο τον Οκτώβρη του 1999, να φάμε ένα τούμπανο σάντουιτς στον Μπόμπολα, να πάρουμε το λεωφορείο του γνωστού-άγνωστου δισκάδικου και να φτάσουμε στο Περιστέρι όπου οι World Beyond συνάντησαν για πρώτη φορά τους Iron Maiden! Fuck yeah!

Όπως έχετε ήδη καταλάβει είναι αδύνατο να μην πλατειάσω με τους Maiden. Είναι στενά συνδεδεμένοι με κάθε στιγμή της ενηλικίωσης μου, αλλά και της υπόλοιπης ζωής μου. Στα καθέκαστα τώρα, το δισκάκι αυτό παρ' όλο που πολύς κόσμος το έχει θάψει, για εμένα τα σπάει ανελέητα! Οι φήμες λένε ότι είχε γραφτεί πριν φύγει ο "σειρήνας" από την μπάντα και ήταν πολύ δύσκολο να το τραγουδήσει ο "γορίλας". Όντως, ο τύπος φαλτσάρει απροκάλυπτα σε διάφορα σημεία και καθώς το Antares Autotune ήταν τότε σενάριο επιστημονικής φαντασίας, τα φάλτσα είναι ακόμη εκεί και δεσπόζουν. Παρ' όλά αυτά όμως ο τύπος είναι ειλικρινής, ντόμπρος και τίμιος. Ξέρει ότι δεν είναι Bruce και ούτε μπορεί να γίνει και βάζει ένα γρέντζο που δεν υπήρχε ποτέ στους δίσκους των Maiden.

Οι συνθέσεις θα έλεγα ότι είναι πιο σκοτεινές απ' ότι συνήθως. Το ίδιο και οι στίχοι. Πιο εσωστρεφείς, πιο πολιτικοποιημένοι, λιγότερο φανταστικοί. Ο δίσκος κινείται σε mid ως αργά tempo, εκτός από το ένα και μοναδικό χιτάκι του δίσκου το "Man on the Edge" όπου προσπάθησαν να αντιγράψουν το "Be Quick or Be Dead" και δεν τους βγήκε ακριβώς. Το βίντεοκλιπ του "Man on the Edge" το είχα δει στην πολιτισμένη Αθήνα σε κάποιο κανάλι που έπαιζε βίντεοκλιπ σε ένα ξενοδοχείο που έμενα με τους γονείς μου για τον γάμο του θείου μου. Άσχετο. Συνεχίζω.

Ο δίσκος έχει τουλάχιστον τέσσερα τραγούδια που ασχολούνται με τον πόλεμο, την φρίκη του και τα συναισθήματα και τις σκέψεις αυτών που βρίσκονται στην δίνη του. Αποκορύφωμα φυσικά το "Edge of Darkness" εμπνευσμένο από την τεράστια ταινία "Apocalypse Now!". Θυμάμαι ότι όταν είδα την εμπλουτισμένη έκδοση της τανίας ("Apocalypse Now! Redux") στο πιο άβολο σινεμά της πόλης [το οποίο όταν άνοιξε έκανε πρεμιέρα με το Robin Hood (που θυμάται την σκηνή με το βέλος;) και τώρα είναι super market] ένοιωθα σαν να είχα ξαναδει κάπου την ταινία ή αποσπάσμα τα της. Η περιγραφές του Harris και η ατμόσφαιρα του κομματιού είχαν πέσει διάνα. Μετά την ταινία άκουσα το τραγούδι με άλλο αυτί και "είδα" πράγματα που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν εκεί.

Γενικά ο δίσκος είναι ατμοσφαιρικός και μοιάζει να έχει μια ροή που είναι δύσκολο να διακόψεις. Οι κιθάρες των Murray/Gers είναι πιο απαλές απ' ότι συνήθως με ελάχιστο gain, ενώ το μπάσο του άρχοντα υπερισχύει ίσως ένα τσακ υπερβολικά. Ίσως επειδή μίξαρε ο ίδιος τον δίσκο. O ήχος είναι λίγο λιγότερο Maiden απ' ότι συνήθως αλλά αυτό ίσως είναι καλό. Αντικειμενικά η συνταγή των "Afraid to Shoot Strangers"/"Fear of the Dark" σε αυτό τον δίσκο (αλλά και όλους τους επόμενους μάλλον) υπάρχει σε κάθε κομμάτι με μια μικρή παραλλαγή. Αλλά μας αρέσει. Τον δίσκο τον έχω λιώσει πραγματικά, όπως και το "Killers" με τον πάνκη στα φωνητικά και νομίζω ότι μαζί με το "Somewhere in Time" είναι οι αγαπημένοι μου δίσκοι από Iron Maiden. Γυρνάω συχνά στο "The X Factor" γιατί πιστεύω ότι αδικήθηκε από τον fanboyσμο των Maidenαδων και άξιζε καλύτερης αποδοχής. Ή ίσως εγώ είμαι φοβερά επιεικής σε ότι έχει πάνω το λογότυπο που σημάδεψε τα θρανία μου, τις μπλούζες, τα μπουφάν μου και την καρδιά μου.

Είναι προφανές ότι έγραψα για τους Maiden με αφορμή αυτό το album. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να γράψω για κάποιο άλλο. Έχουν γραφτεί τα πάντα από τους πάντες. Αυτό το δισκάκι το νοιώθω πάντα λίγο πιο προσωπικό, σαν ο Harris να μου κλείνει το μάτι και να μου λέει "εσύ ξέρεις". Μετά από ακόμη μια ακρόαση βλέπω ότι θυμάμαι κάθε refrain και κάθε κουπλέ, κάθε solo και εισαγωγή. Και βλέπω ότι η σκοτεινή αυτή πινελιά του Harris δεν μαύρισε την ιστορία της αγαπημένης μου μπάντας. Κάθε άλλο, ανέδειξε το σύνολο του έργου της μέχρι τότε και στέκει ακόμη και σήμερα σαν ένας δίσκος προβληματισμού που χρειάζεται ακρόαση, όχι όπως ο τυπικός Maiden δίσκος, αλλά σαν ένα βιβλίο ή μια ταινία. Νομίζω ότι οι αντιπολεμικές συνθέσεις είναι πολύ πιο δυνατές και ειλικρινείς από το "One" των Metallica, χωρίς και κανένα και καλά βιντεοκλιπ από πίσω τους. Έτσι για να ρίξω την μπηχτή μου και εγώ και να συνεχίσω την αιώνια κόντρα…

Ίσως κάποια στιγμή ξαναγράψω για Maiden. Ίσως όχι. Σίγουρα όμως θα τους ακούω για πολύ καιρό ακόμη και αυτό το δισκάκι θα ξεχωρίζει πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου