No.11

11.Ben Frost - A U R O R A(mute)

Τρομαχτικός Δίσκαρος.

Μόνο και μόνο για το χτίσιμο του “Nolan” αξίζει βραβείο.

Λειτουργεί καλύτερα με κλειστά τα φώτα ή ακόμα καλύτερα, με κλειστά μάτια.

Το soundtrack μιας επικείμενης καταστροφής. Σαν να ακούς το soundtrack της χρονιάς.

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed) 

16. Kairon; IRSE! - Ujubasajuba(independent)
15. USA Out Of Vietnam - Crashing Diseases And Incurable Airplanes(Aurora Borealis) 
14.Villagers Of Ioannina City - Riza(Mantra Records) 
13.Jungle - Jungle(XL recordings)
12.Dyse - Das Nation(cargo records)

No.12

12.Dyse - Das Nation(cargo records)

Μουσική για να τρακάρεις το αμάξι σου με.

Μουσική για να ξυπνήσεις με.

Μουσική φτιαγμένη για να ακούγεται πολύ δυνατά.

Μουσική για να σπάσουν οι κόλλες από καινούρια ηχεία.

Μουσική εύκολη, γρήγορη, αποτελεσματική, δυνατή, κολλητική.

Μουσική για το αμάξι σου, για να τρακάρεις με.

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed) 

16. Kairon; IRSE! - Ujubasajuba(independent)
15. USA Out Of Vietnam - Crashing Diseases And Incurable Airplanes(Aurora Borealis) 
14.Villagers Of Ioannina City - Riza(Mantra Records) 
13.Jungle - Jungle(XL recordings)

No.13

13.Jungle - Jungle(XL recordings)



Δεν παίζει να ακούσεις τούτο 'δω το πράμα και να μην σου έρθει να κουνηθείς ρυθμικά! 
Είναι χαλαρά ο πιο feelgood δίσκος στην πιο feelbad χρονιά so far...
Εύκολος, άμεσης κατανάλωσης με μια παραδόξως αξιοθαύμαστη διάρκεια στο χρόνο, τούτος ο δίσκος φτιάχτηκε για να λειτουργεί αντίδοτο στην σκατίλα. Και εξυπηρετεί τούτο το σκοπό άψογα. 
Θα μου μείνει περισσότερο γιατί δεν έπαιζε να πάω για τρεξιματάκι και να μην έχω μέσα Jungle, για τις πρωινές μπύρες στην Βαρκελώνη που καταλήγανε με εμένα μεθυσμένο στις 12 το πρωί, να ακούω jungle και να περιφέρομαι χαλαρός γύρω γύρω…
Και τώρα να μου το βάλεις, θα σκάσω χαμόγελο και θα το αφήσω να παίξει ολόκληρο…  

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed) 

16. Kairon; IRSE! - Ujubasajuba(independent)
15. USA Out Of Vietnam - Crashing Diseases And Incurable Airplanes(Aurora Borealis) 
14.Villagers Of Ioannina City - Riza(Mantra Records) 

No.14

14.Villagers Of Ioannina City - Riza(Mantra Records)

Τα κλαρίνα μου αρέσουν, παρομοίως και το απλό πιασάρικο μεταλ, ειδικά αν stoner-ίζει κιόλας.Συνεπάγεται ότι οι VICμου αρέσουν.Ποτέ δεν κατάλαβα όλη αυτή την κατινιά από τον κοσμάκη που ακούει μουσική, πάνω τους…ίσως φταίει η μη αναμενόμενη τεράστια επιτυχία τους...

Παρόλα αυτά ποτέ δεν με απασχόλησαν τέτοιου είδους παπάρες...

Είναι ένας σφιχτοδεμένος δίσκος-φαινόμενο όσων αφορά την δημοτικότητα του, εύκολος στο άκουσμα που δεν χωράει αμπελοφιλοσοφίες και βαρύγδουπες αναλύσεις...Απλά τα πράγματα…

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed) 

16. Kairon; IRSE! - Ujubasajuba(independent)
15. USA Out Of Vietnam - Crashing Diseases And Incurable Airplanes(Aurora Borealis)

No.15

15. USA Out Of Vietnam - Crashing Diseases And Incurable Airplanes(Aurora Borealis)
 
Post-Rock/ατμόσφαιρα/doom αισθητική/σκοτεινό/αργό/βασανιστικό… 
ότι και να 'ναι τούτο εδώ το δισκάκι, έχει μέσα κομματάρες. Δεν καινοτομεί αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Σε παρασέρνει με την δύναμη και την ψυχοσύνθεση του και εκτοπίζει ένα κάρο αξιόλογους δίσκους σκληρής μουσικής που κυκλοφόρησαν φέτος. Καταδικασμένο να μείνει για πάντα στην αφάνεια, τούτο ‘δω το διαμαντάκι πρέπει να το ακούσεις και να του παραδοθείς πλήρως. Απλά απίθανο!

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed) 

16. Kairon; IRSE! - Ujubasajuba(independent)
 

Νο.16

16. Kairon; IRSE! - Ujubasajuba(independent)

Αποκάλυψη από την Φινλανδία.

Τυπικός βόρειος ήχος, αλλά με λιγότερη κλαψομουνιά και περισσότερα γκάζια.

Θυμίζει το περσινό “Kveikur”, των Sigur Ros που το λάτρεψα, αλλά πιο βρωμιάρικο, όχι τόσο καλοφτιαγμένο αλλά και χωρίς το performance anxiety του μεγάλου σταρ.

Ένα σχεδόν χαμένο διαμαντάκι που ακούγεται δυνατά. Και Κυριακή πρωί αλλά και Παρασκευή βράδυ.

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed) 

No.17

17.Angles 9 - Injuries(Clean Feed)

Πειραματική Big Brass Band απο την Σουηδία.

Σαξόφωνα/τρομπέτες/ντραμς/πιανο/βαρύτονα/αλτα...και δεν συμμαζεύεται. 

Κομμάτια που ξεχύνονται μέσα από τον χάλκινο όγκο, λίγο να αφεθείς σε στέλνουν στο διάολο. 

Άκουσε τον με ακουστικά καλά ή με πλήρη συγκέντρωση σε καλά ηχεία και κάτσε να χαζεύεις το ταβάνι σαν βλαμμένος…

Βασικά, μόνο η αρχική πρόταση φτάνει…

“Πειραματική Big Brass Band απο την Σουηδία.”

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 
18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana) 

Nο.18

18. Matthew Halsall & Gondwana Orchestra - When the World Was One(gondwana)

Απίθανος! Αυτός και οι υπόλοιποι δύο δίσκοι(θα τους δούμε παρακάτω ή αλλιώς παραπάνω..) που κυκλοφόρησαν από την εταιρεία του.

Παλιάς κοπής jazz ή spiritual jazz αν το θες.

Πατάς το play και σε αγκαλιάζει ένας ήχος γεμάτος, τέλεια ενορχηστρωμένος από την ορχήστρα, νιώθεις την αγαλλίαση και την θαλπωρή σε κάθε νότα.

Ένας δίσκος που συνοδεύεται με ένα ζεστό χαμόγελο σε κάθε του ακρόαση.

The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 
19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse) 

No.19

19. Yob - Clearing the Path to Ascend(Relapse)

Τους είχα παρατήσει έπειτα απο το μνημειώδες "The Unreal Never Lived" του '05.
Με ξαναβρήκαν αυτοί, με δυνατό δίσκο.
Οι Yob είναι απο εκείνα τα συγκροτήματα που σκέφτεσαι πριν πατήσεις το play.
Σε βάζουν μέσα στο σύμπαν τους και σε φτύνουν κομμάτια, καθ'όλη την διάρκεια.
 

 The Rest:
20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions)

No.20

20. We Came Out Like Tigers -Ever​ ​Crushed At Pecket's Well (Dog Knights Productions) 

Ένα σύντομο μεν, περιεκτικότατο δε, δυνατό σοκ. 

Ετσι όπως πρέπει να είναι η σκληρή μουσική σήμερα. 

Μόνο και μόνο το κείμενο που γράφουν(παρακάτω) για τον εν λόγω δίσκο, φτάνει.

Μωρέ μπράβο οι Άγγλουρες…

 "So things got worse and we got sad. We found disappointment at every turn: we sang songs about changing the world because we believed we could, we played this music because we thought punk rock was a scene that would never allow fascists, sexists, homophobes and their apologists to be tolerated, but such ideas seemed to be little more than a token mention whilst people awkwardly tuned instruments. We thought that heavy music was played by people with heavy opinions, heavy souls who wanted to have heavy late night conversations. We thought people valued originality and integrity over petty attempts at fame and recognition. We thought our little band releasing a little record could contribute to the resistance, could keep the flame alive. We must be naïve or stupid or both, because here we are with another record, because we refuse to give up. We refuse to believe that smashing Nazi's means anything less than just that, we refuse to believe that we need a 'manager', we refuse to believe that you have to fawn over pornographers to get your shitty video premièred to get you on that next "rad" tour. And if punk rock never stood for freedom in the first place then fuck it, lets use a new word and carry on the only way we feel comfortable, and lets make this scene a safe place for those that are well intentioned, and a dangerous place for those who aren't. We have recorded five of the angriest, saddest songs we have ever written. "

Πρακτικά 2ης και 3ης Μουσικής Συνέλευσης

2η Μουσική Συνέλευση (29/9/2014)

Θέμα (by Afro): "Στο άπειρο πορεύομαι, απ’ το άπειρο ξεκίνησα. Κέντρο του σύμπαντος κι αθάνατος νόμιζα ο άμυαλος πως ήμουνα".

Δεν θυμάμαι την σειρά οπότε με την σειρά των e-mail:

Papadicki

1. S U R V I V E - Hourglass
2. Ben Frost - Venter
3. Blues Control - Blues Danube

Afro:

1. Ravi Shankar and Philip Glass - Meetings along the edge
2. Tom Waits - Green Grass
3. Benjamin Clementine - Condolence

Meatsauce

1. Erik Satie - Gnissienne No. 3
2. Λένα Πλάτωνος - Το βράδυ
3. Jeff Buckley - Dream Brother
4. Ayreon - Another time, another space

Kokos

1. Weidorje - Elohims Voyage

3η Μουσική Συνέλευση (26/11/2014)

Με θέμα λογοτεχνικά και αριστοτεχνικά αποτυπωμένο από τον Meatsauce...

Mε νέα μέλη, χειμωνιάτικη διάθεση και ωραίους μεζέδες από τον Papadicki...

1η τοποθέτηση - Μeatsauce

1. Bogus Blimp - Jazz/Speech
2. Radian - Shift
3. Yoga - Encante
4. Thorns - Existence

2η τοποθέτηση - Potiris

1. Christos Anestopoulos - Wish you could stay (intro)
2. Nik Bartsch - Modul 42
3. Hidden Orchestra - Antiphon

3η τοποθέτηση - Το Πένια

1. Coil - Penetralia
2. The Body - The blessed lay down and writhe in agony
3. Andy Stott - Lost and found

4η τοποθέτηση - Kokos

1. King Diamond - Black Hill Sanitarium
2. Darkane - Parasites of the Unexplained
3. Murder Squad - Unsane, insane and mentally deranged
4. Six Feet Under - Lycanthropy

5η τοποθέτηση - Papadicki

1. Alessandro Cortini - Passatempo
2. Old Man Gloom - The Volcano
3. Adult Jazz - Hum

'Till next time...

Εν είδει προ λόγου.

Το 2013 με γάμησε.

Και ήρθε το 2014 να με γαμήσει ακόμα περισσότερο.

Κάπως σαν την ατάκα του Homer Simpson, που με το αξιαγάπητο βλαμμένο ύφος του με διορθώνει “Ο χειρότερος σου χρόνος…μέχρι τώρα”.

Όταν πέφτεις, πασχίζεις από κάπου να πιαστείς και παρόλο που η μουσική λειτουργούσε πάντα σαν το αποκούμπι μου, σαν την προσωπική μου πίσω αυλή γεμάτη παιχνίδια και χώματα για σκάψιμο, φέτος ο ρόλος της ήταν ακόμα περισσότερο ψυχαναλυτικός.

Είναι μια αμφίδρομη σχέση που μεγαλώνει και εξελίσσεται μαζί με εμένα. Υπήρχαν φορές φέτος για πρώτη φορά στα χρονικά που δεν ήθελα να ακούσω νότα και φορές που γύρναγα πεινασμένος για πληροφορία και ντεσιμπέλ.

Άκουσα πολλά πράγματα, ξέθαψα παλιές εμμονές και δημιούργησα νέες.

 Αγάπησα περισσότερο την έννοια του τραγουδιού και απενεχοποίησα την κολληματική επανάληψη αυτού.

 Παγιοποίησα την δημιουργία  80λεπτών εφήμερων συλλογών  για την μουσική υπόκρουση μέσα στο αμάξι και εθίστηκα σε αυτό. Το “κάψιμο” σε CD όλων εκείνων των εμμονών και η αναπαραγωγή τους δυνατά μέσα στο αμάξι είναι μια διαδικασία λυτρωτική, μια διαδικασία αποτελεσματικής  αποσυμπίεσης και ενδοσκόπησης. αμέ.

Αγάπησα πολλούς δίσκους και για αυτό και το φιλτράρισμα τους σε είκοσι πιο αγαπημένους θα είναι δύσκολο φέτος. Διάφορα πράγματα με έκαναν να κολλήσω μαζί τους και σε κάποια τους παραδόθηκα αμαχητί. Βούτυρο στο ψωμί τους.

Extreme situations require extreme measures λένε και η εσωτερική μου ανάγκη για έντονα ακούσματα είναι συνεχώς ακόρεστη. Σκισμένα πράγματα, τόσο φαινομενικά που διακατέχονται από ωμή μουσική βία, όσο και εσωτερικά υποχθόνια και ύπουλα δημιουργήματα που τρυπώνουν μέσα βαθιά.

Βαριέμαι όλα εκείνα τα επίπεδα πράγματα, γράφω στα παπάρια μου τα hype και τις μόδες, γκρινιάζω σαν παλιόγερος στις συναυλίες που πηγαίνω  κυρίως με τριτογενείς παράγοντες, νοσταλγώ κάτι απογεύματα με τα ακούσματα που είχα όταν ήμουν 12 χρονών, μπορώ να κουβεντιάζω για μουσική με τις ώρες, με ενοχλούν οι αυτάρεσκοι πονηροί όλου αυτού το κόζμου και μερικές φορές χαζεύω στην τηλεόραση αυτή την συνεχόμενη προσβολή της δημόσιας αιδούς, έτσι μαζοχιστικά. Πολλές φορές την συνδυάζω και με brutal μουσικές που αρμόζουν τέλεια.

Μ’αρεσει η blogovision γιατί με βάζει στην διαδικασία να αρχειοθετήσω τις σκέψεις μου και να κάνω ένα backtrace των ημερών που πέρασαν με γνώμονα την μουσική και τις σκόρπιες στιγμές.Κάτι σαν ένα προσωπικό μουσικό ημερολόγιο από εμένα για εμένα, μέσω της ανωνυμίας του διαδικτύου που καταφέρνει και σου βγάζει κάτι το αληθινό.

Παρασύρθηκα…

Τα ξαναλέμε(σε μένα μιλάω) την 1^η Δεκεμβρίου.